Was Matthew E. White niet die baardige dude die vanop een troon zijn aanhoorders semiorkestrale gospelsoul toebedeelde? Jazeker, maar op deze derde soloplaat gaat hij er...

Was Matthew E. White niet die baardige dude die vanop een troon zijn aanhoorders semiorkestrale gospelsoul toebedeelde? Jazeker, maar op deze derde soloplaat gaat hij ervandoor als een pakjesbezorger die zo snel mogelijk al zijn ideeën op hun bestemming wil afleveren. De grooves in het door drumsalvo's aangevuurde Electric en de hitsige discofunk van Let's Ball zijn net niet opdringerig. In Judy (zijn hier om de haverklap aangeroepen vrouw en muze) is Queens of the Stone Age bij Elton John in dienst. En zelfs in de gebruikelijke Randy Newman-ode Only in America kan White zijn uitzinnigheid nauwelijks intomen, waarna in afsluiter Hedged in Darkness opgepepte koperblazers en wild Isley Brothers-gitaarwerk op de valreep nog een alliantie smeden. Fameus, en net niet overdadig.