In andere tijden had Marlon Williams genoeg gehad aan een pot Brylcreem en een trillende bovenlip om heelder scholen bakvissen weke knieën te schoppen. Maar het is 2018, en de water...

In andere tijden had Marlon Williams genoeg gehad aan een pot Brylcreem en een trillende bovenlip om heelder scholen bakvissen weke knieën te schoppen. Maar het is 2018, en de watertjes zijn anders, oppervlakkiger. Niet trillende maar opgespoten lippen zijn legio. Soit. Williams is een crooner rechts van Antony Hegarty, links van Roy Orbison, met tussenin een bescheiden snik Jeff Buckley. Een groot songschrijver is hij niet, een begaafd stilist des te meer. Maak plaats, niet voor een handvol covers, zoals op zijn twee jaar oude debuut, maar voor elf zelf, in de schaduw van de fifties en sixties gepende songs die nergens boven Heartbreak Hotel uit stijgen, maar met voldoende charme om elke knie die plooit voor Tom 'Editors' Smith op andere gedachten te brengen. Kies uw crooner, met Marlon Williams is het altijd prijs.