Eerst het slechte nieuws: Mark Linkous was een destructieve geest. In zijn muziekcarrière én privéleven moest alles eraan geloven. Elke perfecte melodie, elke geniale tekstflard of elke feelgood-vlaag saboteerde hij met distortion, surrealistische onzin en échte zwartgalligheid. Dat hij autodestructief aan zijn einde zou komen, verraste niemand. En zeker de mannen van Radiohead niet.
...

Eerst het slechte nieuws: Mark Linkous was een destructieve geest. In zijn muziekcarrière én privéleven moest alles eraan geloven. Elke perfecte melodie, elke geniale tekstflard of elke feelgood-vlaag saboteerde hij met distortion, surrealistische onzin en échte zwartgalligheid. Dat hij autodestructief aan zijn einde zou komen, verraste niemand. En zeker de mannen van Radiohead niet. Depressief als hij was, trachtte Linkous meermaals uit het leven te stappen. In 2006 verhinderden vrienden op de valreep - helaas voor het laatst - nog een zelfmoordpoging. En in 1996 was het ook al bijna prijs geweest. Sparklehorse speelde toen het voorprogramma van Radioheads OK Computer-tournee, een enorme eer voor een band die amper één jaar en één album bezig was. In een Londense hotelkamer nam Linkous zoveel alcohol, antidepressiva, valium en 'wat andere troep' tot zich, dat hij veertien uur lang in coma bleef. In de ambulance kreeg hij een paar hartstilstanden op rij. De ambulanciers verklaarden hem al klinisch dood, maar na twee uur raakte hij miraculeus weer bij bewustzijn. Een ongeluk bij een geluk: tijdens zijn tijdelijke dood was alle bloedcirculatie uit zijn benen verdwenen. Toen hij weer uit coma geraakte, wrikten de artsen zo hard aan zijn ledematen dat hij opnieuw een hartstilstand kreeg. Gevolg: zeven operaties, twaalf weken hospitaal, twee verlamde benen en een half jaar revalidatie in een rolstoel. Zodra hij weer te been was, doken twee nieuwe kwalen op die hem tot waanzin dreven: ondraaglijke migraineaanvallen én morbide rockjournalisten. Die laatsten bleven azen naar de link tussen zijn 'bijna-doodervaring en de teksten van Good Morning Spider', zijn trieste post-traumaplaat uit 1998. Verloren moeite, want een beetje research had hen geleerd dat het album vóór Linkous' overdosis was opgenomen. Als welgemeende fuck you naar al die journalistieke pseudopsychologie doopte hij zijn volgende plaat It's a wonderful life. Waarna die journalisten debiele vragen stelden over de ironie van de titel, zijn destructiedrang en - uiteraard - zijn overdosis. 'Wat ging er door u heen toen u de dood in de ogen keek?' Waarop Mark zei: 'Ik moet uw enige interviewee zijn die al legaal dood is verklaard.' Dan het goede nieuws: na Good Morning Spider begon de verzamelde muziekpers meer en meer aandacht te schenken aan Linkous' supertalent dan aan zijn - juist ja - overdosis. It's a wonderful life zorgde voor goeie recensies, een succesvolle tournee, maar helaas ook weer kopzorgen. Dark Night of the Soul, Linkous' project met Danger Mouse, beschouwt men vaak als Lincous' laatste werk. Fout, want het verscheen inderdaad pas na zijn dood, maar de plaat -met bijdrages van onder meer David Lynch, Flaming Lips, Iggy Pop, Suzanne Vega, Frank Black en Vic Chesnutt - was al af sinds 2006. Problemen met auteursrechten hielden hem drie jaar lang in de kluis bij EMI. In tussentijd stierven twee protagonisten - Chesnutt en Linkous - aan zelfmoord: een betere reclamestunt kon EMI zich bij de release niet inbeelden. Voor de volledigheid: Linkous' echte zwanenzang was In The Fishtank, een prachtige jam met Fennesz uit september 2009. En dan weer slecht nieuws: Een half jaar later, op 6 maart 2010, was er opnieuw een kortsluiting in Linkous' bovenkamer. De zanger logeerde al een tijdje bij vrienden in Knoxille, waar hij een studio zou beginnen. Die zaterdagmorgen had hij al stevig gezopen en was hij ontzettend boos geworden na een paar misplaatste sms'jes van een onbekende. Met de mededeling 'ik ga even een luchtje scheppen' nam hij via de achterdeur afscheid van het leven. Tweeloop onder de jas wandelde hij naar een steegje, waar hij rond halftwee een dosis hagel door zijn hart joeg. Zwaargewond werd Linkous afgevoerd, maar drie uur later stierf hij. Geen afscheidsbrief, geen testament, behalve wat onafgewerkt songmateriaal liet hij niets achter. Een hoop vragen bleef onbeantwoord. Hoe kan het dat een suïcidaal persoon zomaar een buks op zijn kamer heeft liggen? En hoe kan het dat niemand hem die afnam? Exact één jaar na Linkous' dood blijven de gewetens van zijn vrienden en familie knagen. Wat zou er nu door hen heengaan? Of is dat een misplaatste vraag? THIJS DEMEULEMEESTER