Madame Catherine trekt zich terug in een groot landhuis aan de oever van de Seine. Ze slaapt er slecht. Steeds vaker wordt ze wakker met nachtmerries. Soms lijkt ze een aanwezigheid te voelen, maar behalve haar bedienden is er niemand in huis te zien. Toch lijkt er 's nachts iemand van het water op haar nachtkastje te drinken. Een uitstapje naar de Mont Saint-Michel brengt geen soelaas. Gaandeweg wordt Cather...

Madame Catherine trekt zich terug in een groot landhuis aan de oever van de Seine. Ze slaapt er slecht. Steeds vaker wordt ze wakker met nachtmerries. Soms lijkt ze een aanwezigheid te voelen, maar behalve haar bedienden is er niemand in huis te zien. Toch lijkt er 's nachts iemand van het water op haar nachtkastje te drinken. Een uitstapje naar de Mont Saint-Michel brengt geen soelaas. Gaandeweg wordt Catherine verteerd door de obsessie met een onzichtbare aanwezige. De lezer moet daarnaast zelf uitzoeken wat haar geestestoestand eventueel te maken heeft met een drama in een ander huis van haar in Parijs. Wie het werk van de negentiende-eeuwse schrijver Guy de Maupassant kent, herkent hier wellicht diens beroemde griezelnovelle De Horla, waarin een man bezeten raakt door een vreemd wezen dat via een schip uit Brazilië in Frankrijk verzeilt. Prompt terroriseert het er de bewoner van een landhuis. Het is niet de eerste keer dat Maarten Vande Wiele zich op het oeuvre van De Maupassant baseert. Ook zijn Monsieur Bermutier was al een verzameling adaptaties van korte verhalen van de Franse schrijver. Vande Wiele verstaat de kunst om zich het literaire bronmateriaal helemaal toe te eigenen. Zo verplaatst hij het verhaal naar de twintigste eeuw en maakt hij van het hoofdpersonage een vrouw, maar de ingrijpendste veranderingen zijn veel fundamenteler. Waar De Maupassant in zijn novelle nogal uitleggerig documentatie over vampiers in Brazilië opstapelt en het gegriezel met alle macht wil verklaren, pakt Vande Wiele het anders aan. Hij vertrouwt op de kracht van de suggestie, schrapt daarom erg veel tekst en brengt het verhaal terug tot de gruwelijke essentie: een geïsoleerd personage dat denkt dat het langzaam gek wordt. Madame Catherine is voor Vande Wieles doen sober vormgegeven in sfeervolle potloodtekeningen die tegelijk aan de duistere sfeer van het verhaal en aan het stijlvolle milieu van Catherine recht doen. Een adaptatie met klasse.