Toegegeven: toen hij nog leefde, rekenden we onszelf niet tot zij die Mac Miller het voordeel van de twijfel gunden. Maar na de groeipijnen kwam Swimming (2018), een nie...

Toegegeven: toen hij nog leefde, rekenden we onszelf niet tot zij die Mac Miller het voordeel van de twijfel gunden. Maar na de groeipijnen kwam Swimming (2018), een niet onaardige rapplaat waar Flying Lotus, Thundercat en Blood Orange aan toestaken. En nu is er het postume Circles, een door producer Jon Brion ingekleurde epiloog die mals avondlicht schijnt op het potentieel dat ook Anderson Paak hem toedichtte. Eens voorbij het vlakke mompeltimbre van Miller spreidt zich een dozijn songs uit die meer barokpop en de fluwelen soulsyntheses van Frank Ocean dan hiphop ademen. Onder meer het door doowop ingeleide Blue World, de verrassende Love-cover Everybody en het bluesy Hand Me Downs getuigen van een muzikant met goesting en perspectief. Rest ons enkel nog een oprecht 'zonde'.