Neem de clichés van de traditionele horrorfilm, drenk die in actuele sociale issues, kieper er een scheut satire overheen en zorg dat het budget binnen de indieperken blijkt. Het is het succesrecept waarmee Jason Blum zich de afgelopen jaren tot de koning van ...

Neem de clichés van de traditionele horrorfilm, drenk die in actuele sociale issues, kieper er een scheut satire overheen en zorg dat het budget binnen de indieperken blijkt. Het is het succesrecept waarmee Jason Blum zich de afgelopen jaren tot de koning van de zogeheten alt-horror wist te kronen, maar de kans dat deze jongste Blumhouse-productie zich naast hits als Us, Get Out en The Purge schaart, is redelijk klein. Nochtans begint het best aardig wanneer een schijnbaar sympathieke, zwarte mama (Octavia Spencer) enkele high school kids aan drank helpt en de jongeren zelfs laat fuiven in haar kelder, tot zij een psychopathische partypooper op wraakmissie blijkt. Regisseur Tate Taylor (bekend van The Help) schakelt in eightiesmodus met knipogen naar Pretty in Pink, een soundtrack die uit de analoge synths van John Carpenter zou kunnen komen en een frisse brat pack voor millennials vol razende hormonen en sluimerende tienerschmerzen. Bovendien is Octavia Spencer zichtbaar in haar sas als de onwaarschijnlijke, in roze retrotruien gehulde Nemesis met dienst. Alleen zakt de postmoderne soufflé gaandeweg in elkaar en moet je het tot aan de over-the-topfinale te vaak stellen met schrikeffecten op automatische piloot.