Toen Lucinda Williams drie jaar geleden een van haar eigen platen heropnam, zagen zwartkijkers er een signaal van opgedroogde inspiratie in. Alsof de smart, empathie, begeerte ...

Toen Lucinda Williams drie jaar geleden een van haar eigen platen heropnam, zagen zwartkijkers er een signaal van opgedroogde inspiratie in. Alsof de smart, empathie, begeerte en strijdvaardigheid waaruit ze de voorbije vier decennia zoveel lillende tranches de vie had geschept zomaar zouden ophouden te stromen. En kijk: in een sowieso al ongezouten discografie komt Good Souls Better Angels bijwijlen striemend aan. We verwijzen naar de weerbare garageblues van You Can't Rule Me, de zware maar van medelijden doordrongen psychedelica van Man Without a Soul of het koortsachtige exorcisme van Wakin' Up, over een gewelddadige relatie. Maar naast die ontladingen van knarsende Stooges-energie fonkelen ook rustige momenten, waarin Williams' southern snarl sust en zalft.