Of je nu hetero, l, g, b of t bent, liefde is nooit gemakkelijk. Dat ontdekt een gelukkig getrouwd New Yorks homokoppel in Love Is Strange (2014).
...

Of je nu hetero, l, g, b of t bent, liefde is nooit gemakkelijk. Dat ontdekt een gelukkig getrouwd New Yorks homokoppel in Love Is Strange (2014). Deze tedere indie begint met een vrolijke noot: het huwelijk tussen Ben (John Lithgow), een schilder van middelbare leeftijd, en George (Alfred Molina), zijn Britse partner. De twee mannen leven al bijna veertig jaar samen maar willen hun liefde nu met een huwelijk bezegelen. Op de katholieke school in Manhattan waar George muziekles geeft, is zijn seksuele voorkeur nooit een geheim geweest, maar wanneer het bisdom lucht krijgt van zijn officiële outing verliest hij zijn job. Omdat ze er niet warmpjes bij zitten, moeten de twee hun flat verkopen en gaan ze tijdelijk bij vrienden en familie logeren. George belandt op de sofa bij de benedenburen, een homoseksueel koppel agenten dat van salsaparty's houdt. Ben trekt naar het krappe appartement van een verre neef in Brooklyn waar hij een stapelbed deelt met de tienerzoon des huizes. En terwijl Ben de indruk heeft dat hij een last is voor het gezin van zijn neef en George zich betutteld voelt, dringt zich de vraag op: hoe lang kunnen deze twee passioneel verliefde mannen zonder elkaar leven? Hollywoodoutsider Ira Sachs, een gewezen scriptlezer voor Martin Scorsese, maakt al vijfentwintig jaar bedrieglijk kleinschalige drama's. Zijn films, zoals Forty Shades of Blue (2005), Keep the Lights On (2012) en het vorig jaar erg goed onthaalde Little Men, zijn vaak gebaseerd op persoonlijke ervaringen, maar je merkt aan zijn werk ook dat Sachs Henry James en Edith Wharton bewondert, wier verhalen over klasse en financiële moeilijkheden er volgens hem op duiden 'dat ze heel precies begrijpen hoe mensen leven'. Voor deze dramady liet hij zich vooral inspireren door zijn relatie met zijn partner, schilder Boris Torres, met wie hij enkele jaren geleden - na de geboorte van hun tweeling - trouwde. Sachs, een New Yorker in hart en nieren, zegt dat hij een marxistische kijk heeft op hoe mensen leven, maar Love Is Strange is niet opgevat als een kritiek op de huizenhoge huurprijzen of de gentrificatie die je in grote delen van New York ziet. Evenmin gaat Sachs op de barricades voor homo-emancipatie staan. Het centrale thema in dit rustige, elegant vertelde verhaal is de magie van de liefde en de waarde van duurzame relaties, in casu eentje van twee lieve, gecultiveerde mannen met een gevoel voor humor. Love Is Strange dwaalt soms af, maar de verfijnde, hartverwarmende vertolkingen en de discrete melancholische toon maken van deze gay romance een genereuze knuffel.