Net zoals bij de recente zoveelste van Dinosaur Jr. weet de ingewijde netjes op voorhand wat te verwachten van een Lou Barlow-plaat. De melancholicus opent hart en gedachten a...

Net zoals bij de recente zoveelste van Dinosaur Jr. weet de ingewijde netjes op voorhand wat te verwachten van een Lou Barlow-plaat. De melancholicus opent hart en gedachten aan de keukentafel of op de bedrand, krasselt op een goedkope akoestische gitaar, indien tijd en goesting wordt de bandopnemer zelf ook een instrument. Dat moedwillige onderpresteren behoudt op Reason to Live de warme, troostende charme die Barlow er bijna dertig jaar geleden al aan gaf, ook met Sentridoh en The Folk Implosion. Een handvol déjà-entendus suggereert dat er sindsdien weinig is veranderd, maar dat klopt niet. Vandaag is Lou Barlow naast een iets fijnere gitarist ook een dankbare familieman. Dat welbehagen sijpelt door in de kwiekste onder deze lofisongs en de memorabele melodieën waarmee hij ze omzwachtelt.