Twee jaar in de maak, een overaanbod aan beats, gesaboteerd door zijn eigen label, achttien tracks, drie alter ego's, nul grote namen op de gastenlijst, onverwacht uitgebracht ...

Twee jaar in de maak, een overaanbod aan beats, gesaboteerd door zijn eigen label, achttien tracks, drie alter ego's, nul grote namen op de gastenlijst, onverwacht uitgebracht als een sciencefictionsoap in drie bedrijven... Symere Woods, alias Lil Uzi Vert, maakte zijn tweede album zoals hij rapt: instinctief, volhardend, botsend als een pingpongbal, razend ambitieus. Het nieuwe baken van de hiphop, zoals al luid getoeterd werd over Eternal Atake, horen wij er vooralsnog níét in. Wat dan wel? Bronstige synths in POP en You Better Move, gospelkoortjes tijdens Bigger Than Life en Chrome Heart Tags en slim geleende strofen van onder meer Ariane Grande (Celebration Station) en Backstreet Boys (That Way). Flinke bonus: songs die langer dan twee minuten mogen duren, haast een unicum in de populaire hiphop.