Hoe voelt het om na twee jaar weer op het podium te staan?

Nick Baines: Het doet merkwaardig vertrouwd aan.
...

Nick Baines: Het doet merkwaardig vertrouwd aan. Simon Rix: Maar ook wel een beetje vreemd. De respons van het publiek valt voortdurend van het ene uiterste in het andere. Ik zag gisteren haast massahysterie bij nummers als Ruby en dan complete onverschilligheid bij een nieuwe song. Pas op, ik begrijp dat wel, hoor. De meeste fans kennen onze nieuwe nummers nog niet. Ze zijn nog maar net beschikbaar, voorlopig zelfs alleen op het internet, en dan nog: we kunnen moeilijk verwachten dat ze alle twintig songs al uit het hoofd kennen. Baines:Shit, we zijn ontmaskerd. (Lacht) Neen serieus, dat was ons opzet niet, maar onze platenfirma redeneerde natuurlijk meteen op die manier. Uit de keuzes van de fans menen zij af te leiden welk nummer ze het best als volgende single uitbrengen en zo. Ons niet gelaten, want dat is net zo fantastisch aan dit project: dat echt iederéén er voordeel uit haalt. Wij omdat we ons niet aan de wetmatigheden van de cd hebben moeten houden, de fans omdat ze hun eigen unieke Kaiser Chiefs-cd kunnen maken, en onze platenfirma omdat dit onvermoede marketingkansen biedt. Iedereen tevreden. Rix: Bitter weinig, want dat verhaal berust op één groot misverstand. Zoals je weet heeft Tony Visconti mee de plaat geproducet, en zoals je weet is Tony erg close met David Bowie. Wel, in een interview met News of the World had Nick (Hodgson) laten vallen dat Bowie via Visconti een tekstregel had gesuggereerd voor het nummer Man on Mars, maar dat hij de uiteindelijke versie niet had gehaald. In werkelijkheid heeft Tony het gewoon over de telefoon met Bowie over de tekst van dat nummer gehad, maar in de krant leek het net of we hadden van hem een kant-en-klare tekst gekregen die we vervolgens in de vuilnisbak hebben gekieperd. Wel pijnlijk dat Tony ons van een grove leugen betichtte. Rix: Wat normale mensen doen die níét in een rockgroep zitten: een huiselijk leventje leiden. Enfin, probéren te leiden: de eerste weken loop je als een zombie door het huis. Baines:(Lacht) Ja, dat herken ik wel. In het begin loop je de muren op en weet je met jezelf geen blijf. Ik deed niets omdat ik het gewend was dat iemand elke dag zei wat ik moest doen. Het was afkicken dus, en zoals Simon zegt: een zo normaal mogelijk leven proberen te leiden. Dus denk vooral niet dat ik elk weekend naar L.A. vloog voor een slemppartij met Dave Grohl. Het was eerder: overdag mijn huis schilderen en 's avonds vroeg naar bed. (Lacht)