Christopher Ciccone, Forum, 320 blz., euro19

Als er iemand was die voor het eerst een écht persoonlijk boekje over de grootste vrouwelijke popster van de afgelopen drie decennia kon opendoen, dan wel Christopher Ciccone. Niet alleen is hij Madonna's twee jaar jongere broer, hij was ook meer dan twintig jaar bij haar in dienst: eerst als achtergronddanser en kledingassistent, later als binnenhuisarchitect, artdirector van de Blond Ambition- en regisseur van de The Girlie Show-tournee.

'Ik werd geboren als de zoon van mijn moeder, maar ik zal sterven als de broer van mijn zus', schrijft Ciccone al in zijn inleiding. In wezen is dit boek een ruim driehonderd bladzijden tellende aandikking van dat ene, met opgeklopt drama en misplaatst zelfbeklag geïnjecteerde zinnetje. Zijn hele leven lang heeft deze man zich namelijk op zo'n kruiperige manier in de gunst van zijn ijskoude zus proberen te werken, dat je hun relatie zonder enig sarcasme als 'baasje roept en hondje komt' kunt schetsen.

Onteert Madonna het graf van hun vroeg gestorven moeder? Misbruikt ze Ciccone's homoseksualiteit? Veroordeelt ze hem een tijdlang tot de bedelstaf? Kleine broer vergeeft het haar in een vingerknip, want zonder haar zijn er nu eenmaal geen stars meer te fucken. Je wordt er waarlijk een beetje onpasselijk van.

Wat Madonna betreft, zet dit werkje dus slechts in de verf wat een redelijk mens al lang over haar aanneemt. Ja, ze heeft de weg naar de top deels liggend op haar rug afgelegd. Ja, ze is een perfide zakenvrouw. En ja, ze leeft in haar eigen universum. Het enige wat je daarnaast nog van deze geprivilegieerde getuige te weten komt, is dat Anaïs Nin en Jeanne d'Arc haar heldinnen zijn, ze schoenmaat 39 heeft, en ze een beroerd moppentapster is. En de persen, ze draaiden voort.

Is Leven Onder - excuus - Met Mijn Zus Madonna dan niets meer dan een Dag Allemaal-artikel met een kaft eromheen? Nog net wel. De geestige anekdotes die Ciccone over Madonna's eerste echtgenoot Sean Penn, vlam Warren Beatty en tweede halve trouwboek Guy Ritchie opdiept, zijn het lezen best waard, ook als je níét bij de kapper zit. Maar helaas blijft het dus wachten op het boek dat wél dieper ingaat op de angstvallig verborgen besluiteloosheid van de grillige diva, of haar eeuwige angst voor de eenzaamheid. Alleen: wie moet dat ooit gaan schrijven?

KURT BLONDEEL