Voor de meeste vaders komt er een dag dat ze niet langer de helden van hun dochters zijn. In het geval van de alleenstaande vader in Le prince oublié is dat wanneer zijn Sofia naar het middelbaar trekt. Dan wil ze voor het slapengaan n...

Voor de meeste vaders komt er een dag dat ze niet langer de helden van hun dochters zijn. In het geval van de alleenstaande vader in Le prince oublié is dat wanneer zijn Sofia naar het middelbaar trekt. Dan wil ze voor het slapengaan niet langer zijn verhaaltjes over 'de prins' horen. Liever verzint ze nu haar eigen sprookjes, die zich niet meer op de set van de imaginaire filmstudio Storyland afspelen, maar op de speelplaats. Het is een wedervaren dat regisseur Michel Hazanavicius in symbolische zin niet vreemd is. Dankzij zijn Oscarhit The Artist (2011) was hij even de chouchou van Franse cinema, maar na zijn volgende film, de serieuze oorlogsprent The Search (2014) belandde hij even snel in de vergeetput. Met Le prince oublié keert hij terug naar luchtiger terrein. Zijn ambitieuze portret over loslaten vermengt hij met infantiele intermezzo's waarin een prins in een sprookjesparodie verdwaalt. Charmante ideeën genoeg, maar Hazanavicius mist de verbeeldingskracht van Jean-Pierre Jeunet (Amélie Poulain) of Nicolas Bedos (La Belle Époque) om ze van de vergetelheid te redden.