Lara is altijd streng geweest voor haar collega's, haar ex en haar enige, al jaren van haar vervreemde zoon. Té streng. Haar zestigste verjaardag viert ze dan ook als vereenzaamde, verbitterde vrouw. Toch besluit ze o...

Lara is altijd streng geweest voor haar collega's, haar ex en haar enige, al jaren van haar vervreemde zoon. Té streng. Haar zestigste verjaardag viert ze dan ook als vereenzaamde, verbitterde vrouw. Toch besluit ze op diezelfde dag een klassiek concert van haar zoon bij te wonen, al was het maar omdat die in tegenstelling tot zij wél zijn muzikale roeping (en zijn hart) durfde te volgen. Debuteerde de Duitse regisseur Jan-Ole Gerster in 2012 nog dartel, jazzy en ironisch met het zwart-witte slackerportret Oh Boy, dan is zijn tweede film een stuk serieuzer en somberder, met strakke kaders, vale kleuren, een complexe moeder-zoonrelatie en expressieve, klassieke muziek. In de verte galmen Ingmar Bergmans Herfstsonate, Michael Hanekes La pianiste en zelfs een riedeltje van Claude Chabrol, maar Gerster, die de suspense binnenin zoekt, blijft zich wijselijk, zedig en zonder franjes of hysterie op Lara concentreren, een moeder met issues met wie je, ondanks al haar onhebbelijkheden, toch te doen hebt.