De waarheid is dat Hirokazu Kore-eda al betere films gemaakt heeft dan de metafilm La vérité. Gelukkig zegt dat vooral iets over die andere films. Nobody Knows, Our Little Sister, Still Walking en het in 2018 met een Gouden Palm bekroonde Shoplifters zijn humanistische ...

De waarheid is dat Hirokazu Kore-eda al betere films gemaakt heeft dan de metafilm La vérité. Gelukkig zegt dat vooral iets over die andere films. Nobody Knows, Our Little Sister, Still Walking en het in 2018 met een Gouden Palm bekroonde Shoplifters zijn humanistische juweeltjes, La vérité een oprecht en elegant maar nooit uitzonderlijk familiedrama. De inmiddels van een beroerte herstellende Catherine Deneuve krijgt in Kore-eda's eerste speelfilm buiten Japan de kans om nog eens voluit te gaan en te tonen waarom ze een levende legende van de Franse cinema is. Ze speelt met perfect gedoseerde zelfspot een filmdiva die er trots op is dat ze haar werk voorrang geeft op al de rest. Daar heeft dochter Juliette Binoche het nog altijd moeilijk mee. Zij is met man (Hawke) en kind overgevlogen uit de VS voor de publicatie van moeders memoires. Die kregen de titel La vérité, maar volgens de dochter is het een aaneenschakeling van leugens. Kore-eda heeft het lastiger dan anders om het sentiment op afstand te houden, maar heeft uiteindelijk wel de klasse om het moeder-dochterconflict niet onder de mat te vegen. Soms moet er vrede gesloten worden zonder dat alle plooien gladgestreken zijn. Eerder een Deneuve grand cru dan een Kore-eda grand cru. Ook niet mis.