Uiterlijk ben ik misschien kaal, maar vanbinnen draag ik de manen van een leeuw. Wat ik bedoel? Eén: ik sta graag in de spotlights - net als de koning van de jungle. Twee: ik merk dat als ik me innerlijk goed voel, ik helemaal straal, terwijl ik mezelf wegsteek als ik gekwetst of bang ben. Katachtigen sterven ook niet in het openbaar, die gaan in de bosjes liggen om weg te kwijnen. En drie: ik ben heel lui. Als ik niet door honger gedreven wo...

Uiterlijk ben ik misschien kaal, maar vanbinnen draag ik de manen van een leeuw. Wat ik bedoel? Eén: ik sta graag in de spotlights - net als de koning van de jungle. Twee: ik merk dat als ik me innerlijk goed voel, ik helemaal straal, terwijl ik mezelf wegsteek als ik gekwetst of bang ben. Katachtigen sterven ook niet in het openbaar, die gaan in de bosjes liggen om weg te kwijnen. En drie: ik ben heel lui. Als ik niet door honger gedreven word, lig ik het liefst in de zon. Toch ook een leeuwentrek, dacht ik zo. Nog een overeenkomst: als ik me ergens in vastbijt, laat ik niet los. Ik meen me te herinneren dat leeuwen dat ook doen als ze zich op een gnoe storten. (Lacht) Hoe zich dat dan uit? Als een loodgieter zijn werk niet goed doet bijvoorbeeld. En als ik me vastbijt in een rol die ik erg graag wil spelen, zal ik al mijn kracht gebruiken om dat personage te brengen. Wat voor mijn naaste omgeving overigens zeer vervelend kan zijn. Toen ik Lady Macbeth moest spelen, begon ik me ook in het openbaar zoals haar te gedragen en zoals haar te reageren, wat om voor de hand liggende redenen tot vreemde blikken leidde. Method acting zullen we het maar noemen, zeker? Of het steekt om in de pers steevast 'de man vande verdienstelijke bijrollen' genoemd te worden?Een beetje. Ik ben al jaren hard aan het werken in hettheater en op televisie, en nu ik in Aspe voor het eerst een tv-hoofdrol heb gespeeld, lijkt het voor veel media en kijkers alsof ik net kom kijken. Maar goed, ik weet wel dat het wereldje zo in elkaar zit. En trouwens: The Joker in The Dark Knight is ook een bijrol. Je kunt heel veel werk verrichten om twee zinnen te moeten vertolken. Neem nu De Smaak van De Keyser, waarin ik een bijrol had als de commandant van het fort van Eben-Emael: dat was zo'n fantastische rol dat het me niet eens uitmaakte dat hij maar één aflevering duurde. En voor ik het vergeet: ik ben een grote fan van De Klare Lijn van Hergé, zoals je in het zelfbeeld kunt zien. Ik houd van duidelijkheid - de meeste mensen op deze wereld zijn niet zo zwart omlijnd. Nu ik er zo over nadenk: wellicht zegt Die Klare Lijn ook wel iets over mijn persoon, maar ik vrees dat je daarvoor bij mijn psychiater moet zijn. (Lacht)GEERT ZAGERS