Ikzelf, verkleed als Sneeuwwitje. Ik was toevallig net bezig aan een reeks portretten van mensen verkleed als Sneeuwwitje, en ik heb mezelf er ook maar tussen gestoken. Waarom Sneeuwwitje? Ik denk dat het iets met erotiek te maken heeft. De vrouwen die voor de portretten poseren, hebben ook een beetje een te klein kleedje aan - dat heeft iets fascinerends voor mij. Maar het blijft minder expliciet dan eender welke reclame die je tegenwoordig op televisie ziet. Met de komst van het internet is er zo'n overver...

Ikzelf, verkleed als Sneeuwwitje. Ik was toevallig net bezig aan een reeks portretten van mensen verkleed als Sneeuwwitje, en ik heb mezelf er ook maar tussen gestoken. Waarom Sneeuwwitje? Ik denk dat het iets met erotiek te maken heeft. De vrouwen die voor de portretten poseren, hebben ook een beetje een te klein kleedje aan - dat heeft iets fascinerends voor mij. Maar het blijft minder expliciet dan eender welke reclame die je tegenwoordig op televisie ziet. Met de komst van het internet is er zo'n oververzadiging van erotiek, dat ik een ander soort erotiek wilde laten zien. Mijn portretten tonen vrouwen die wat dikker zijn dan het ideaal dicteert en die minder vanzelfsprekende poses aannemen. Ach, weet je: ik neem mezelf niet heel ernstig, maar ik ben wel ernstig met mijn onnozele dingen bezig. Het portret zit in de traditie van de jaren 60, ja. Het heeft wel iets van de platen van Donovan of de popart van Warhol. Logisch ook: ik ben een kind van de jaren 60. Zet The Beatles op, en ik schiet nog altijd vol. Maar pas op: je ziet er ook de donkere punk van de jaren 80 in - eveneens een belangrijke periode voor mij. En uiteindelijk ziet het er nog het meest uit als een mix tussen Robert Smith van The Cure en een Indiaanse fakir, genre Devendra Banhart. Ik ben een man van vele genres. Ik houd van hardrock, maar ook van reggae. Ik ben een doe-het-zelver. Op alle gebied. Ik heb een paar jaar academie gedaan, maar ik vertikte het om mij te laten vertellen hoe ik een model moest schilderen. Dat heeft altijd in mij gezeten. Ik ben linkshandig, en in het eerste leerjaar sloegen ze op mijn hand om me met rechts te laten schrijven. Ik heb me van kindsbeen af tot minderheden aangetrokken gevoeld. Als iets massa wordt, krijg ik vaak schrik. 'Als iederéén het goed vindt, dan kan het niet goed zijn', is bijna automatisch mijn redenering. Ik wil de dingen op mijn manier doen. Toen mijn label Lowlands over de kop ging, ben ik niet met demootjes bij platenfirma's gaan leuren. Ik ben naar het gemeentebestuur van Tervuren gestapt en heb gezegd dat ik een plaat wilde maken in het dialect over de gemeente waar ik al mijn hele leven woon. En het is in orde gekomen. Ik doe het tegenovergestelde van wat iedereen doet. Ozark Henry en Hooverphonic willen in het buitenland iets forceren, terwijl ik net iets plattelands en lokaal wilde maken. Maar goed, ik heb meestal de vervelende gewoonte mijn tijd vooruit te zijn. Twee jaar later worden mijn ideeën pas opgepikt. Dat is misschien wel het grote probleem van mijn carrière: slechte timing. GEERT ZAGERS