SERGEI ISTOMIN
...

SERGEI ISTOMINgamba (Analekta FL 23144) ARCADI VOLODOS (PIANO) û BERLINER PHILHARMONIKER O.L.V. SEIJI OZAWA (SONY CLASSICAL SH 93067) Recital: Brussel, Paleis voor Schone Kunsten 8/1 (20.00) Tickets: tel. 02 507 82 00 LES JEUNES SOLISTES O.L.V. RACHID SAFIR (2CD - FONDATION FRANCE TéLéCOM S 206) De harmonische en expressieve mogelijkheden van de gamba kwamen steeds meer tot ontplooiing, van de vroeg 16e-eeuwse Italiaans-Spaanse school (Ortiz) over Engeland (Hume) en Frankrijk (Marais) tot bij het eindpunt in de Duitstalige gebieden (Bach en zonen). De stukken voor gamba solo zoals op deze cd, zijn daaronder technisch de gevaarlijkste én de mooiste. Het is kwetsbare muziek in zijn naakte klank. Zij benadert het dichtst de 'voix humaine'. Deze uiterst gevoelige materie vraagt een uiterst gevoelige uitvoerder, en dat is Sergei Istomin in alle opzichten. Istomin, opgeleid in Moskou, is afwisselend aan de slag bij het Vlaamse Anima Eterna en het Canadese ensemble Tafelmusik. Op deze cd kunnen we kennismaken met wat er naast en na de Suites van Johann Sebastian Bach nog meer voor gamba solo is geschreven: sobere, vaak verstilde stukjes van de oudere Johannes Schenk, en de meer schoolse, beredeneerde voorbeelden van tijdgenoot Georg Philipp Telemann. Maar Istomin laat ons vooral kijken in de diepten van de meesterlijke, zeer sensitieve muziek van Carl Friedrich Abel (1723-1787), duidelijk de meest interessante op dit plaatje. Dankzij zijn gevoelige, beheerste, haast voorzichtige en in alle opzichten perfectionistische spel, brengt dit plaatje 75 minuten sereniteit en rust. Yoga voor de geest. Arcadi Volodos liet een spoor van onthutsing na toen hij hier in België voor de eerste keer optrad: zoveel virtuositeit (straalde de een), wat een groteske aanstellerij (zuchtte de ander). Het smalle koord tussen kunst en kunstjes... Wel ja, en dàn? In het Pianoconcerto nr.1 van Tsjaikovski komt het van pas. De Berliner gaat trouwens lekker mee en dat is gewoon spannend muziek maken, scherp tegen scherp. In de solopianowerken van Rachmaninov merk je dan weer in de momenten van verstilling dat Volodos ook poëtische gaven heeft, en dat is een hele geruststelling. En het is opvallend hoe Volodos als een losgelaten jong hondje rond springt in de besluitende Concert paraphrase on Polka Italienne van Rachmaninov, want dat is helemaal zijn ding. Weinige hedendaagse koormuziek is zo bizar, zo ritueel, zo vol schaduwen en bevragende psychologie als die van de Canadese componist Claude Vivier. Mocht hij ondanks zijn extreme levenswandel langer geleefd hebben - hij werd vermoord in 1983 in Parijs, kort voor z'n 35e verjaardag - hij zou wereldberoemd zijn. De menselijke stem is in het oeuvre van Vivier de hoofdaanwezige, de zangtechnieken schijnbaar onuitputtelijk: de (vervormde) spreekstem, de bezwerende stem, de hoge sopraan, de kirrende of machtswellustige lach... of de chaos van alles tezamen. Gelukkig leeft zijn muziek voort in het engagement van mensen met kennis en durf, zoals Rachid Safir, oprichter en zanger van het polyfonie-ensemble A Sei Voci. Middernachtmuziek voor de (meer dan) aandachtige luisteraar, subliem uitgevoerd.