EXTRA OP WWW.FOCUSKNACK.BE TOM CRUISE EN SCIENTOLOGY UIT ONS ARCHIEF
...

EXTRA OP WWW.FOCUSKNACK.BE TOM CRUISE EN SCIENTOLOGY UIT ONS ARCHIEF 'collateral' VANAF 29/9 IN DE BIOSCOOP Openhartig zonder in exhibitionisme te verglijden, gevat zonder pretentie, geduldig zonder aan assertiviteit in te boeten, welgemutst zonder melig te klinken én fotogeniek zonder glamoureuze kapsones. De Tom Cruise die we op de persvoorstelling van zijn nieuwste film Collateral in Los Angeles voorgeschoteld krijgen, oogt zo akelig perfect dat we in zijn nek zelfs heel even een lasnaad en een serienummer menen te bespeuren. Toch vertoont Cruise' fonkelende, chronisch charmante en gezinsvriendelijke imago met de parelwitte glimlach, guitige ogen en melancholische blik af en toe een rafelrandje. Was hij het tenslotte niet die na tien jaar huwelijk met Nicole Kidman de echtscheidingspapieren aanvroeg? Is Cruise ook niet diegene die geen kans onbenut laat om de dubieuze scientologychurch openlijk te promoten? En heeft Cruise enkele maanden geleden zijn honkvaste manager niet boudweg bedankt voor bewezen diensten? Van dat ambivalente imago - een rimpelloos oppervlak dat onderhuids wel eens duistere kronkels doet vermoeden - maakt Michael Mann alvast handig gebruik in Collateral, een uiterst stijlvolle neo-noirthriller die psychologisch geweld naadloos koppelt aan visuele bravoure. Cruise speelt hierin de even zelfzekere als gewetenloze huurmoordenaar Vincent, die een zielsbrave taxichauffeur (Jamie Foxx) meeneemt op een dodelijke excursie door nachtelijk LA, een rol die de ex-posterboy meteen stevig op de kaart prikt als krediet- en geloofwaardige filmschurk. Tom Cruise: Verschillende weken lang heb ik intens samengewerkt met een handvol beroepsmilitairen. Zij leerden me hoe ik vol zelfvertrouwen en accuraat met handwapens kon omgaan. Dat was erg belangrijk om dit personage, een huurmoordenaar die zonder verpinken de trekker overhaalt, de nodige geloofwaardigheid te verlenen. Michael Mann stuurde me ook dead-drops. Dat zijn rea-lity games in echte locaties waarin ik, verkleed als postbode of in het grijze pak van Vincent, allerlei opdrachten moest uitvoeren. Die games toonden hoe ik intuïtief op bepaalde situaties zou reageren. Zo moest ik bijvoorbeeld proberen in een bank langs de bewakingsagenten te glippen. Uit die oefeningen hebben we het personage van Vincent, zijn mimiek en zijn karaktercurve gevormd. Cruise: (gespeeld formeel) Dat is compleet verzonnen. Vincent is een asociaal personage, maar uit onderzoek blijkt dat ongeveer twee en een half procent van de totale wereldbevolking tekenen van asociaal gedrag vertoont. Je hoeft je inspiratie dus niet noodzakelijk bij een huurmoordenaar te halen. Het volstaat om dergelijke gevallen nauwkeurig te observeren en om te proberen hun morele code te ontcijferen. Wat me telkens opvalt, is dat asociale persoonlijkheden vaak geen contradictie zien in wat ze doen, ook al blijkt hun gedrag volkomen destructief te zijn. Kijk naar mijn personage Vincent. Die kan het voor zichzelf perfect verantwoorden om op één enkele nacht vijf mensen zomaar in koelen bloede te vermoorden. Omdat het nu eenmaal zijn werk is, omdat het cijfertjes zijn op zijn hitlist en omdat zijn opdrachtgevers hem ervoor hebben betaald. Hij voelt zich niet in het minst verantwoordelijk voor zijn daden. Net dat funeste gebrek aan verantwoordelijk-heidszin, aan empathie, aan affiniteit met de wereld waarin hij opereert, maakt hem zo fascinerend. Maar Vincent is ook geen karikatuur en dus niet immuun voor emoties. Af en toe kan de taxichauffeur Max, in zijn volgehouden goedheid en rechtschapenheid, zijn cynische façade doorprikken. Dat zijn dé beslissende momenten in deze film, de momenten waarop ik me als acteur in een erg delicaat psychologisch spanningsveld moet gooien. Cruise: Precies. Het zijn subtiele momentopnamen die vaak tussen de lijnen door te lezen vallen. De lijn tussen goed en kwaad is al flinterdun. Toen ik het script las, moest ik denken aan dat citaat van Winston Churchill: 'Ik ben blij dat ik Hitler nooit heb ontmoet, want misschien was ik wel gecharmeerd door die kleine duivel.' Het kwade kan verschillende dimensies aannemen. Ook subtiele en verleidelijke. Vandaar dat ik Vincent een ambivalent gezicht wilde meegeven. Wanneer hij mentaal ten onder gaat, resulteert dat niet in weidse, extraverte gebaren, maar in psychische barstjes in zijn koele voorkomen. Het gaat veeleer om suggereren van binnenuit dan om tonen van buitenuit. Ik heb dan ook lang met Michael gepraat over wat we nog net konden tonen en wat we precies moesten weglaten om Vincents mentale neergang acceptabel en geloofwaardig te maken. Cruise: Ach, weet je. Mijn favoriete quote uit Heat is 'the action is the juice'. Dat is het verslavende gevoel waar ik naar streef, niet alleen in mijn carrière, maar ook in mijn privé-leven. Zo houd ik van extreme sporten als parachutespringen of speed racing. Ik tracht geen enkele uitdaging uit de weg te gaan. Dat zit er van kindsbeen af in. Als vierjarige was ik gek op GI Joe, een speelgoedsoldaatje waar een parachute aan hing die openklapte telkens je het opgooide. Dus wat deed ik? Ik scheurde de lakens van mijn bed, knoopte die samen, maakte er een parachute van en sprong doodleuk van het ouderlijke dak. Gelukkig kwam ik er met een lichte hersenschudding en de schrik af. Sindsdien ben ik er niet minder onstuimig op geworden, maar ik tracht me wel eerst te informeren over de potentiële risico's alvorens ergens af te springen (lacht). Cruise: Zo ver als het personage vereist. Voor The Last Samurai ben ik 12 kilo aangekomen, omdat het nodig was om die loodzware wapenuitrusting te kunnen torsen. Als acteur ben je met ijdelheid niet gebaat. Soms volstaat het om enkele subtiele veranderingen aan te brengen, soms zijn ingrijpender aanpassingen nodig. Michael Mann en ik hebben de look van Vincent eerst uitvoerig onder elkaar besproken. Dat grijze pak en die grijze haren zitten hem als gegoten. De combinatie verleent hem een zekere alledaagsheid, waardoor hij nog dreigender overkomt. Het geeft hem ook iets wolfachtigs, als een koel roofdier dat 's nachts op zoek gaat naar zijn prooien. Cruise: Dat het uiteindelijk geen psychopaten worden (lacht)? Dat is dé grote bezorgdheid van alle ouders, durf ik eraan toevoegen. Nee, ernstig. Goed onderwijs is de sleutel tot een goede opvoeding. Ik vind het daarom erg belangrijk dat mijn kinderen voor zichzelf leren denken. Tenslotte zijn er heel wat verplichtingen in het leven waar je constant mee wordt geconfronteerd. Je moet accepteren, je moet geloven, je moet zoveel. Daarom tracht ik erover te waken dat mijn kinderen zelf naar waarheden speuren en niet zomaar alles gedwee slikken wat ze opgelepeld krijgen. Zo zijn er binnen scientology enkele interessante cursussen en methodieken die je leren om waardevolle informatie van triviale te onderscheiden. Daarnaast is ook vrijgevigheid een kernbegrip dat ik als vader tracht mee te geven. Als mens put je daar nog het meeste voldoening uit. Dat merk ik zelfs wanneer ik op een filmset sta. Ik probeer als acteur de regisseur telkens van dienst te zijn en mijn medespelers te coachen en te helpen waar ik kan. Wanneer je je kunt inleven in de ander en wanneer je daarnaast ook je eigen geschiedenis en die van de ander kent, word je vanzelf een beter en toleranter mens. Cruise: Absoluut. Mijn moeder is een buitengewoon geduldige en warmhartige vrouw. Bovendien was ze zelf behoorlijk avontuurlijk aangelegd. Bij alle stommiteiten die ik als kind heb uitgehaald, heeft ze niet één keer tegen me geschreeuwd of me de angst ingeboezemd dat ik ooit wel een keertje mijn nek zou breken. Integendeel, als ik iets wilde uitproberen, moest ik maar gewoon bij haar aankloppen. Dan zouden we samen wel avonturen beleven. Ze heeft nooit geprobeerd om mijn zin voor avontuur in te dijken en ze heeft me steeds aangemoedigd om mijn horizon zo veel en zo vaak mogelijk te verbreden. Mijn moeder was ook erg vrijgevig. Ons huis stond steeds open voor gasten, zelfs al hadden we het zelf niet breed. Was er iemand tijdelijk dakloos of had een kennis privé-problemen, dan legde mijn moeder hen wel voor enkele dagen te slapen. Desnoods sliepen wij wel op de vloer. Dat is de manier waarop ik ben opgevoed: delen en anderen helpen. Cruise: Niet echt. Ik krijg heel wat uiteenlopende projecten aangeboden, dus ook nogal wat ambivalente rollen. Maar Collateral was met dat psychologische pokerspel tussen Max en Vincent zo'n intrigerend verhaal, dat ik haast in een viscerale reactie toehapte. Bovendien was het een unieke kans om met Michael Mann samen te werken. Ik vind hem al lang een briljant filmmaker. Cruise: Neen hoor. Eigenlijk wordt mijn rollenkeuze simpelweg gestuurd door de kwaliteit van het materiaal dat me wordt aangeboden. Zo eenvoudig is het. Het is geen intellectuele beslissing of een weloverwogen strategie. Ik heb er nu nog geen flauw benul van welke rollen ik de komende jaren ga vertolken. Als ik een goed script te pakken krijg en als ik me er psychologisch in kan vinden, dan ga ik er gewoon voor. Analyses over mijn rollenkeuze maak ik dan ook gewoonlijk pas achteraf. Wanneer journalisten me dwingen om mezelf te analyseren. Cruise: Dat hangt af van hoe de zaken hun gang gaan (buldert). Cruise: Klopt. Michael Mann verstaat als geen ander de kunst om op een boeiende manier een verhaal in een cinematografisch totaalconcept te gieten. Om een visuele architectuur te bedenken die de plot extra diepgang geeft. De film speelt zich 's nachts af en werd grotendeels met een digitale camera gedraaid, volgens een volledig nieuwe technologie die hij trouwens zelf heeft ontwikkeld. Bij sommige shots was er nauwelijks genoeg licht om de camera te zien staan. Maar als je het uiteindelijke resultaat ziet, sta je gewoon perplex. Michael slaat dan ook niet aan het experimenteren met nieuwe technieken louter omwille van het experiment, maar stelt zijn innoverende techniek steeds in functie van het verhaal. Bovendien kent hij Los Angeles als geen ander. Ik woon hier ondertussen ook al een hele poos, maar toch heeft hij me meegenomen naar de meest fascinerende plekken die ik nooit eerder had gezien. Cruise: Ik houd van het leven, maar ik besef ten volle dat het leven niet perfect is en dat ook nooit zal zijn. Dat is een van de belangrijkste dingen die ik dankzij scientology heb geleerd. Ik weet dat het banaal klinkt, maar ik tracht simpelweg tevreden te zijn en te genieten van de dingen die me tijdens dit wonderbaarlijke avontuur overkomen. Ik geniet van mijn werk als acteur en ik geniet van mijn kinderen. Mensen stellen me vaak de vraag wat het vervelendste is waarmee je als bekend acteur wordt geconfronteerd. Maar wat verwachten ze dat ik daarop antwoord? Ik ben een zondagskind, ik kan doen wat ik graag doe en weiger dan ook te zeuren over de tol van de roem. Ik geef toe dat het niet altijd even makkelijk is om mijn werkschema aan mijn gezin aan te passen. Soms ben ik wekenlang weg van huis. Maar ik organiseer mijn professionele leven rond mijn gezinsleven. Niet omgekeerd. Dat zorgt vanzelf voor een gezonde balans. Cruise: Dat heb ik nog nooit moeten doen. Ze kijken gewoon en vinden het ondertussen perfect normaal om hun vader aan touwen te zien bungelen of om hun moeder te zien rondhossen op het scherm. Ze hebben het nooit anders gezien en zijn al zo vaak op filmsets en in kleedkamers geweest dat ze zich ook perfect realiseren dat het allemaal maar een spel is. We hebben dan ook nooit een familiebijeenkomst moeten samenroepen om dit soort zaken te bespreken. Weet je wat het is? In al die vragen die ik van journalisten krijg, word ik telkens gedwongen om over mezelf te spreken in de derde persoon, alsof ook de acteur Tom Cruise een filmpersonage is. Maar zo werkt het niet. I'm just living my life. I'm just doing it. Zo zien ook mijn kinderen het. Ik herinner me nog dat mijn dochtertje een tijd geleden thuiskwam van haar speelkameraadje en nogal verward was omdat ze plots leek te beseffen dat niet alle ouders op magazinecovers staan of in films meespelen. Voor haar is het gewoon, begrijp je. Het is zoals het is. Cruise: Ach... Ik zit al zo lang in dit wereldje dat ik daar nog nauwelijks bij stilsta. Ik verwacht heel wat van mezelf, maar meer dan mijn uiterste best kan ik echt niet doen. Ik hoop gewoon dat de studio's hun geld kunnen terugverdienen met de films die ik maak en dat ze me blijven vragen. Wat ik daar kan tegenover stellen, is zo verantwoordelijk mogelijk omgaan met het geld dat ze in me investeren. Zorgt dat ervoor dat de kassa's rinkelen, dan is dat fantastisch natuurlijk. Indien niet, dan hoop ik dat we tenminste toch een film hebben gemaakt waar ze trots kunnen op zijn. Cruise: Kennelijk maak ik gewoon geen fouten. (lacht) Nee. Natuurlijk neem ik verkeerde beslissingen en fouten maak ik elke dag. Het komt er gewoon op aan van die fouten te leren, er de juiste lessen uit te trekken en te hopen dat ze verder geen nare gevolgen hebben. Dat is trouwens ook de les die ik de mensen binnen mijn productiefirma dagelijks tracht voor te schotelen. Heb je een uitschuiver gemaakt? Geen erg. Morgen is er wel weer een andere dag. Komt daar nog bij dat je als acteur fouten ook simpelweg nodig hebt om te rijpen. Het ergste wat je in dit vak kan overkomen, is dat je een scène verknalt en je je tijdelijk erg beroerd voelt. Maar kijk naar mij: blijkbaar ga je er echt niet aan dood. Cruise: Excuseer? I beg to differ on that point (lacht). Hebben ze mensen gemanipuleerd? Jazeker. Hebben ze dingen verzonnen? Absoluut. Hebben ze leugens de wereld ingestuurd? Reken maar. Maar zijn ze ooit deelgenoot geweest van mijn liefdesleven? Dat zou ik me echt wel herinneren. Cruise: (met gespeeld sensuele stem) Wil je weten wat ik zoal tussen de lakens uitvreet? Wil je het écht weten? Elk goor detail? (lacht) Ik zal nooit klaar zijn met de liefde. Nooit. Ik ben nu eenmaal het relatietype, liever met zijn twee dan alleen, en ik houd van vrouwen. Dat geef ik nooit op. In de toekomst zie ik mezelf dan ook zeker opnieuw trouwen en settelen. Maar met wie en wanneer? Dat hoor je wel wanneer het zover is. Over mij hoef je je geen zorgen te maken. Cruise: Integendeel. Ik houd van het engagement dat mijn status en mijn bekendheid nu eenmaal meebrengen. Zoals ik zeg: over de tol van de roem hoor je me niet klagen. Tenslotte leid ik een avontuurlijk leven dat me in staat stelt om de hele wereld af te reizen en om de meest diverse persoonlijkheden te ontmoeten. Dit bedoel ik zeker niet pretentieus, maar de eerste 'normale' mens moet ik nog tegenkomen. Eens je voorbij de sociale plichtplegingen bent en eens mensen door je persona van media-ster heen kijken, merk je dat iedereen een verhaal te vertellen heeft, dat iedereen drama's en avonturen heeft meegemaakt en dat iedereen in wezen uniek is. Uniek zijn is geen privilege voor bekende sterren. Net zo min als een normaal leven leiden dat is voor mensen die niet in de spotlights staan. Cruise: Wel, het heet niet Mission: Difficult. Het is Mission: Impossible (de grinnikende Cruise-schaterlach). Het blijft een work in progress. Als producent tracht ik er gewoon de beste film van te maken en als het project daardoor nog maar eens vertraging oploopt, dan is het dus om een verdomd goede reden. We hebben nog steeds geen regisseur. Daardoor laat ook de concrete invulling verder op zich wachten. Bij de eerste twee episodes hebben we bijvoorbeeld eerst gekozen voor Brian de Palma en John Woo en het hele concept daarna uitgewerkt in functie van hun specifieke regiestijl en hun aparte benadering van het spionagegenre. Het enige wat wel al vaststaat, is dat Scarlett Johansson de vrouwelijke hoofdrol in Mission: Impossible 3 zal vertolken omdat ze geknipt is voor het personage dat we momenteel voor haar aan het ontwikkelen zijn. Keuze zat trouwens wat jonge, getalenteerde actrices betreft. Kijk maar naar Kirsten Dunst of Lindsay Lohan. Dave Mestdach'Ik ben nu eenmaal het relatietype, liever met zijn twee dan alleen, en ik hou van vrouwen.'