Behalve die keer dat Stijn Stijnen op sluwe wijze de marketingmogelijkheden van blogs en fora exploiteerde, viel er zelden zo veel stinkende lof te noteren als onlangs over de nieuwe plaat van Leonard Cohen. Het was dan ook een onverwachte toegift van een oude man die het platenmaken officieus had afgezworen. Dat we ons twee maanden geleden alsnog mochten verheugen in de release van Old Ideas, is de verdienste van één vrouw: Kelley Lynch, de frauduleuze manager die Cohens pensioen mismeesterde en van een nieuwe studioplaat een bittere fi...

Behalve die keer dat Stijn Stijnen op sluwe wijze de marketingmogelijkheden van blogs en fora exploiteerde, viel er zelden zo veel stinkende lof te noteren als onlangs over de nieuwe plaat van Leonard Cohen. Het was dan ook een onverwachte toegift van een oude man die het platenmaken officieus had afgezworen. Dat we ons twee maanden geleden alsnog mochten verheugen in de release van Old Ideas, is de verdienste van één vrouw: Kelley Lynch, de frauduleuze manager die Cohens pensioen mismeesterde en van een nieuwe studioplaat een bittere financiële noodzaak maakte. Kelley Lynch, jarenlang een vriendin van de familie Cohen en ergens in de jaren tachtig ook even Lenny's minnares, behartigde zeventien jaar lang zijn zakelijke belangen. Al zag ze haar eigen belangen daarbij niet over het hoofd: tussen 1988 en 2005 waren het voornamelijk haar eigen zakken die gevuld raakten en waren het de financiële reserves van de Canadese bard die wegslonken. Het kostte Leonard Cohen helaas anderhalf decennium om het causale verband te zien. Nu waren geldbeleggingen en pensioenspaarplannen in de jaren negentig wel de laatste van zijn zorgen. Om zich aan de materialistische ratrace te onttrekken, was Cohen ingetreden in een zenboeddhistisch klooster en stond hij aan Kelley Lynch vijftien procent van zijn bruto-inkomsten af - zo'n negentigduizend dollar per jaar - om in zijn plaats de boekhouding te doen. Maar kennelijk had madame Lynch aan vijftien procent niet genoeg. Terwijl Leonard Cohen op zijn heuveltop mantra's zat te prevelen, verkocht ze niet alleen zijn muziekuitgeverij, maar ook de rechten op zijn toekomstige royalty's - twee deals die samen zo'n dertien miljoen dollar opbrachten en waarvan het leeuwendeel op haar rekening terechtkwam. Daar bleef het niet bij. Lynch liet jarenlang alle uitgaven met haar American Expresskaart doodleuk van Cohens pensioenspaarrekening crediteren. En kennelijk shopte ze niet bij Wibra of Zeeman, want van dat pensioenfonds van vijf miljoen dollar schoot in 2004 nog welgeteld 150.000 dollar over. Zelfs bij zenboeddhisten zijn er grenzen aan vrijgevigheid: toen Cohen de financiële put ontdekte, sleepte hij Lynch bij haar vers gecoiffeerde haren voor de rechter en kreeg ze een schadeclaim van ettelijke miljoenen dollars aan haar Versacebroek. Cohen moest een hypotheek nemen op zijn eigen huis om de gerechtskosten te kunnen dragen, maar kreeg in 2006 wel een schadevergoeding van 9,5 miljoen dollar toegekend. Eén probleem: la Lynch heeft al het verduisterde geld opgesoupeerd, waardoor de oude bard zich op zijn 77e verplicht ziet om muziek te blijven maken en de halve wereld af te toeren in plaats van in alle rust van zijn verdiende pensioen te genieten. We kijken nú al uit naar de volgende Cohenplaat. Alvast bedankt, Kelley Lynch! VINCENT BYLOO