Vreemder wordt het als films uit een verschillend genre hetzelfde verhaal vertellen. Het fatale exorcisme van de Duitse Anneliese Michel leidde zowel tot het psychologische drama Requiem als de gratuite horrorshocker The Exorcism of Emily Rose. De maffiabiografie Wiseguy werd verfilmd als Martin Scorsese's Goodfellas, maar ook als de iet...

Vreemder wordt het als films uit een verschillend genre hetzelfde verhaal vertellen. Het fatale exorcisme van de Duitse Anneliese Michel leidde zowel tot het psychologische drama Requiem als de gratuite horrorshocker The Exorcism of Emily Rose. De maffiabiografie Wiseguy werd verfilmd als Martin Scorsese's Goodfellas, maar ook als de iets minder goed onthaalde Steve Martin-komedie My Blue Heaven. Evenwel, diverser verfilmd als het leven van Ilse Koch wordt het niet. Ilse Koch was een nazi-concentratiekampbewaakster die, naargelang de bron, de 'heks van Buchenwald', het 'beest van Buchenwald' of 'de teef van Buchenwald' genoemd werd. Een bijnaam die ze te danken had aan haar verregaande sadisme én haar collectie tatoeages. Niet haar eigen tatoeages, maar die van vermoorde gevangenen. Dat is een heel specifieke hobby. Na de oorlog belandde Koch in de gevangenis, alwaar haar zoon de ware identiteit van zijn moeder ontdekte. Hij begon haar gedichten te schrijven, tot ze in 1969 zelfmoord pleegde in de cel. Dat kan een belletje doen rinkelen. The Reader, het verzoeningsdrama waar Kate Winslet een Oscar voor kreeg, is er namelijk losjes op gebaseerd, zoals de makers een jaar na de release toegaven. Wat ronduit merkwaardig is als u weet dat ook het vroegere leven van Ilse Koch al eens verfilmd is. Zij het in een iets andere setting. Ilsa, de met 'hyperseksualiteit' kampende bewaakster uit de seksploitatiefilm Ilsa, wolvin van de SS, was op Ilse Kochs notoire sadisme gebaseerd. Waarmee Koch dus de inspiratie is voor én een trashy naziseksploitatiefilm én een Oscarwinnend Holocaustdrama. En als je je dat eenmaal realiseert, zijn beide films verknoeid.