'We're on a road to nowhere. Come on inside. Takin' that ride to nowhere. We'll take that ride', zong Talking Heads. Het is ook het hedonistische (of is het nihilistische?) motto van de jonge neonomaden die in deze energieke roadmovie dwars door de Midwest trekken om daar van deur tot deur magazines te verkopen en tussendoor te fuiven, zuipen, vrijen, huilen, ruziën, vechten en lachen dat het een lieve lust is.
...

'We're on a road to nowhere. Come on inside. Takin' that ride to nowhere. We'll take that ride', zong Talking Heads. Het is ook het hedonistische (of is het nihilistische?) motto van de jonge neonomaden die in deze energieke roadmovie dwars door de Midwest trekken om daar van deur tot deur magazines te verkopen en tussendoor te fuiven, zuipen, vrijen, huilen, ruziën, vechten en lachen dat het een lieve lust is. Op de pompende popsoundtrack is van Talking Heads geen sprake, wel van Lady Antebellums American Honey, We Found Love van Rihanna, Choices (Yup) van E-40 en andere nummers vol tristesse of extase. Ze vormen de perfecte muzikale omlijsting voor het grillige traject van Star (de charismatische nieuwkomer Sasha Lane), een rebelse tiener die wegloopt van haar disfunctionele thuis om samen met de oudere Jake (Hollywood-drop-out Shia LaBeouf) en andere leden van een rondreizende mag crew op zoek te gaan naar avontuur, een ersatzfamilie en vooral zichzelf. Verwacht geen conventionele rit die braafjes de bekende narratieve paden volgt. De Britse topregisseur Andrea Arnold serveert een bijna drie uur durende celebratie van de jeugd, met alle hormonale verwarring, bruuske omwegen en existentieel ennui die daarbij horen. En dat in een natie die zich dan wel the land of the free waant, maar amper omziet naar mensen die hun Amerikaanse droom in scherven zien uiteenvallen, en opgetrokken lijkt uit de clichés en archetypes (de cowboy, de entrepreneur, de supermarkt, de suburbane blanke familie) die door Hollywood in het collectieve geheugen werden geplant. De rauwe young white trash-kronieken van Larry Clark en Harmony Korine, de subversieve doemspirit van Easy Rider en de lyrisch-meditatieve americana van Terrence Malick: op de een of andere manier passeren ze allemaal de revue. American Honey is dus niet alleen een meeslepende coming of age-kroniek over een jonge meid die haar weg zoekt. Het is tegelijk een haast allegorisch sprookje over het Amerika van de 21e eeuw, haar popculturele iconografie, mythische landschappen en gapende sociale en generatiekloven. Net als voor haar twee vorige, oer-Britse films Fish Tank (2009) en Wuthering Heights (2011), die ook over zoekende jongeren en botsende klassen gaan, kiest Arnold voor een energieke, naturalistische en instinctieve camerastijl. En voor het benepen 4/3-beeldformaat. Nooit gingen van de Midwesternpanorama's, die meestal in volle grandeur in breedbeelden worden gezet, zulke claustrofobische intimiteit en beklemmende leegte uit. Je kunt het zweet, de sigarettenrook en de goedkope booze van Star en co. haast ruiken en proeven. Door de losse structuur, interne ritmiek en benauwende verpakking krijg je tijdens de trip weleens de indruk dat je, in het kielzog van de kids, rondjes aan het draaien bent, met alle gekreun en gesteun van dien. Maar dat de weg naar emancipatie long and winding is en dus ook zijn monotone momenten kent, is net Arnolds gedurfde en uiteindelijk ook pijnlijk wrange, politiek gechargeerde en diep tot in de poriën borende pointe. Een wilde walk on the wild side met een hoogst ontnuchterend effect. AMERICAN HONEY ***** Andrea Arnold met Sasha Lane, Shia LaBeouf, Riley Keough DAVE MESTDACH