Mensen aan het lachen maken: daar is het me om te doen. Mezelf inbegrepen. Ik heb geen seconde overwogen om een klassiek zelfportret te maken. Ik tekende meteen een hele hoop piepkleine Jonaskes, en zo kwam al het idee om iets te doen met die boeken van Where's Waldo? In The Simpsons, een van mijn all time favourites, zit ook een geweldige Waldo-grap. Bart ziet midden op...

Mensen aan het lachen maken: daar is het me om te doen. Mezelf inbegrepen. Ik heb geen seconde overwogen om een klassiek zelfportret te maken. Ik tekende meteen een hele hoop piepkleine Jonaskes, en zo kwam al het idee om iets te doen met die boeken van Where's Waldo? In The Simpsons, een van mijn all time favourites, zit ook een geweldige Waldo-grap. Bart ziet midden op een pagina een gigantische Waldo naar de lezer zwaaien, en zegt: ' Man, he's not even trying any-more.' Om dat soort absurde humor moet ik geweldig hard lachen. Ik was altijd het onhippe jonge-tje van de klas, dat veel te verzorgde spreekbeurten gaf over mineralen. Niet dat ik tijdens de pauzes alleen over de speelplaats liep - zo erg was het nu ook weer niet - maar zelfs mijn weinige vriendjes vonden me toch een beetje raar. Ik herinner me dat ik voor Nederlands een keer een toeristische brochure moest maken over mijn geboortedorp. Dat werd: 'Sint-Kruis-Winkel. Waar de industrie de mensen ontmoet', met allemaal foto's van rokende en stinkende fabrieken uit de Gentse kanaalzone. Dat sarcasme zat er echt al onrustwekkend vroeg in. Een artistiek diploma is de kortste weg naar werkloosheid, maar dat heeft me nooit doen twijfelen. Ik wist al op mijn veertiende dat ik animatiefilm wou studeren. Vanaf dan was iedere inspanning voor school er één te veel. Terwijl: aan de academie kon ik plots niet hard genoeg mijn best doen. Daar zat ik meer dan eens tot vier uur 's nachts te tekenen, tot ik helemaal, compleet, volledig én volstrekt tevreden was met het resultaat. Creatief werk mag je niet half doen, vind ik. Daar moet je ontzettend perfectionistisch in zijn, anders begin je er beter niet aan. Je moet niet gek zijn om aan animatiefilm te beginnen, wel om het vol te houden. En toch heb ik de 9000 tekeningen voor Flatlife stuk voor stuk met de glimlach gemaakt. Je eigen universumpje creëren met personages die tot leven komen en bewegen, dat maakt je zo kinderlijk blij... Daar kan maar weinig tegenop. 't Is een heel klein beetje God spelen, hé? Jonas Geirnaert verblijdde de mensheid achtereenvolgens met 'Flatlife', een juryprijs én een sneer naar Bush in Cannes en 'Willy's & Marjetten'. Deze maand geeft hij met Neveneffecten de allerlaatste voorstellingen van de theatershow 'Zinloos Geweldig'. Info: www.neveneffecten.be.