Misschien heeft u Jim White ook altijd als een David Byrne met stetson beschouwd. Niet de kerel die door de Talking Heads-film True Stories banjert, maar een rurale, zuidelijke ...

Misschien heeft u Jim White ook altijd als een David Byrne met stetson beschouwd. Niet de kerel die door de Talking Heads-film True Stories banjert, maar een rurale, zuidelijke variant van die grootstedelijke intellectueel, een die evengoed de petten van filmmaker, beeldend kunstenaar en schrijver opzet. Dat er vele ideeën onder Whites hersenpan woeden, weerspiegelt zich tevens in de titel én de nummers van zijn nieuwe plaat. De prille zestiger bedient zich van traditionele vormen zoals Appalachenfolk, countryrock en jugbandmuziek, maar spant die song na song voor zijn eigen complexe persoonlijkheid. Zo ontplooit White een gevarieerde, doorlopend boeiende plaat, die doet uitkijken naar zijn Belgische concerten volgende maand. In de bedevaartsoorden Scherpenheuvel en Diksmuide, no less.