Elke woensdag, 21.40 - vtm
...

Elke woensdag, 21.40 - vtm Wie bang was dat Jes één grote promospot voor Brussel zou worden, kon halverwege de openingsaflevering opgelucht ademhalen. Tijdens haar eerste uitstapje door de straten van onze hoofdstad werd het centrale personage - een jonge vrouw die na de breuk met haar vriend op eigen benen leert te staan - immers brutaal beroofd, en dan nog niet eens in een duister en verlaten steegje, maar op een fel verlichte en drukbezochte plaats in het centrum. Extra punten voor geloofwaardigheid dus. Alleen jammer dat mijn hoop dat Jes een Vlaamse versie van Cold Feet, Six Feet Under of Californication zou blijken - allemaal voorbeelden die door de makers zijn aangehaald - tegen dan al helemaal de kop was ingedrukt. Ik moet toegeven dat ik uitkeek naar Jes, en dat overkomt me bij een Vlaamse fictiereeks zelden. Niet alleen verwezen de producenten vooraf dus naar enkele buitenlandse series die bij mij hoog staan aangeschreven, het concept is ook redelijk nieuw voor de televisie van bij ons. Jes is een serie die met beide voeten in het Vlaanderen van nu wil staan, met een verhaal dat zich in de belangrijkste metropool van het land afspeelt en zich voluit op twintigers en dertigers richt. Bovendien behoort Jes tot een genre - de dramedy, oftewel een kruising tussen drama en komedie - dat niet voor de hand ligt, zeker niet voor een commerciële zender. Wie een groot publiek wil bereiken, zorgt er immers beter voor dat de kijker meteen weet of hij moet lachen of huilen, een uitzondering als Van Vlees en Bloed niet te na gesproken. Misschien had het met die hooggespannen verwachtingen te maken, maar de eerste aflevering was ronduit ontnuchterend. Het is bijvoorbeeld lang geleden dat ik nog een reeks heb gezien die zoveel tijd uittrok om de personages voor te stellen. Het uitgangspunt van de serie is dat Jes haar leven omgooit nadat ze haar vriend op de luchthaven heeft gedumpt, maar voor we effectief in Zaventem stonden, waren we al bijna halverwege. Eerst moest je een gruwelijk lange proloog doorstaan waarin mooi op een rijtje werd gezet wie er allemaal in de reeks meedoet. Soms zelfs letterlijk: in een voice-over geeft Jes commentaar bij de gebeurtenissen, en toen haar kompaan Luc voor het eerst in beeld kwam, zei ze: 'Dit is Luc. Hij is een beetje cynisch.' Tja, misschien waren we daar ook wel zelf achtergekomen, maar het was typerend voor deze aflevering, waarin alles er zo dik op lag dat ik me een beetje beledigd begon te voelen. De kracht van series als Six Feet Under of Californication is dat de personages wel over the top zijn maar nooit karikaturen worden, zodat je als kijker toch meeleeft. Hier konden de karakters het cliché op geen enkel moment overstijgen, en toen het verhaal tegen het einde een absurde wending nam - iets met de begrafenis van een overreden hond - zat je je gewoon te ergeren. Zijn er dan helemaal geen lichtpunten? Toch wel: sommige visuele snufjes, zoals de geanimeerde flashforward naar het leven van Jes en haar man in China, waren goed gevonden en over de acteurs kun je ook moeilijk klagen: Koen De Graeve en Johan Heldenbergh slaagden erin om hun anorectische personages toch nog wat vlees te geven, en Lotte Heijtenis was, behalve in die voice-over, redelijk geloofwaardig. Het was echter veel te weinig om niet van een teleurstelling te spreken. Stefaan Werbrouck