Toegegeven: ik heb het mezelf misschien wel makkelijk gemaakt. Geen gesmos met verf of geklooi met potloden: ik heb gewoon mijn hoofd uit een poster geknipt en opgeplakt. Je moet je eigen beperkingen kennen - misschien nog meer dan je eigen sterktes. En een van mijn beperkingen is tekenen. Ik ben nog wel ooit met graffiti bezig geweest, zoals zowat iedereen uit de hiphopscene, maar ik heb snel ontdekt dat het niks voor mij was. Misschien dat je nog wel ergens in Sint-Niklaas een verdwaalde ...

Toegegeven: ik heb het mezelf misschien wel makkelijk gemaakt. Geen gesmos met verf of geklooi met potloden: ik heb gewoon mijn hoofd uit een poster geknipt en opgeplakt. Je moet je eigen beperkingen kennen - misschien nog meer dan je eigen sterktes. En een van mijn beperkingen is tekenen. Ik ben nog wel ooit met graffiti bezig geweest, zoals zowat iedereen uit de hiphopscene, maar ik heb snel ontdekt dat het niks voor mij was. Misschien dat je nog wel ergens in Sint-Niklaas een verdwaalde tag kan vinden, maar verder reikt mijn grafische nalatenschap niet. Mijn zelfportret draait niet zozeer rond mijn hoofd: ik wilde mijn gedachtewereld laten zien. Ik ben een ongelooflijke denker, vooral op vlak van muziek. Hele dagen zit mijn hoofd te malen - lastig als je 's nachts wil slapen trouwens. De wolkjes rond mijn hoofd zijn dan ook geen dromen. Het zijn denkballonnetjes vol chaos. Tegelijk verzamel ik voortdurend input - vandaar dat cd'tje onderaan. Bij alles wat ik doe, zorg ik ervoor dat ik er vooraf het fijne van weet. Tot op het neurotische af. Als ik een nieuwe studiobak koop, zal ik eerst aan minstens vijftien mensen raad hebben gevraagd over welk type ik het best kan nemen. Mijn vriendin zegt soms dat ik één ben met mijn muziekmachines. Vandaar die kabeltjes en knopjes overal. Ze heeft wel gelijk: ik ga misschien nogal hard op in mijn apparatuur. Ik ken mijn audiomateriaal door en door: van de weerstanden en kanalen vanbinnen tot alle mogelijke combinaties van knoppen aan de buitenkant. Verslaafd aan het detail, zeker? Met mensen als Alex Callier kan ik uren zitten palaveren over MPC's, outboard gear of single flows. Klink ik als een informaticus? Het heeft er wel iets van weg, ja. De technische kant van muziek fascineert me enorm. Muziek maken draait voor mij niet zozeer om grote gevoelens. Maar wel om het vinden van de juiste sample, en die sample dan tunen tot hij perfect zit. Al kan je niet zeggen dat er geen emotie in mijn muziek zit. Helemaal hiphop is mijn portret niet, neen. Geen bling, geen tags, weinig show. Ik ben dan ook geen echte hiphopper, mijn muziek heeft evenveel invloeden uit de latino of de pop. Ik heb mijn oorkleppen jaren geleden afgedaan. Ik wil vooral weten hoe alles gemaakt is. Van de kickdrum bij Timbaland tot de equalizers op Björks stem - ik vrees trouwens dat ik weer als een techneut begin te klinken. Het zal onderhand wel duidelijk zijn: ik ben geen hiphopper, ik ben een knoppenman. Opgetekend door Geert Zagers