Betty en Miles Davis, Jean-Michel Basquiat, Eartha Kitt, Frida Kahlo, Sun Ra: zes van de twaalf beeldenstormers die Jamila Woods bezingt als zielsverwanten, bont in een overw...

Betty en Miles Davis, Jean-Michel Basquiat, Eartha Kitt, Frida Kahlo, Sun Ra: zes van de twaalf beeldenstormers die Jamila Woods bezingt als zielsverwanten, bont in een overwegend bleke wereld. Onbezonnen zwierend met de heupen in Eartha, furieus over blèrende gitaren in Muddy (over bluesicoon Muddy Waters), of provocatief - 'they can't police my joy' - in Basquiat; Woods bespeelt gevoelige snaren, slaat nergens ruiten in en danst over het koord tussen vorm en inhoud zoals Simone Biles - de gymnaste past nu al in dit rijtje donkere iconen - over de turnmat schrijdt. Denk de politieke boodschap weg, dan nog blijft een spitsvondige, verleidelijke r&b-plaat overeind, die de volumeknop ferm naar de rechterzijde dwingt. Zwart goud in zilverschone context. Legacy? Het komt er wel van, voor Jamila Woods!