Je hoeft niet Etienne Vermeersch te heten om te snappen dat neonazi's klootzakken zijn, maar voor de zekerheid ramt Fatih Akin die voor de hand liggende boodschap er nog ...

Je hoeft niet Etienne Vermeersch te heten om te snappen dat neonazi's klootzakken zijn, maar voor de zekerheid ramt Fatih Akin die voor de hand liggende boodschap er nog eens met de voorhamer in. Wat begint als een melancholisch rouwportret van een vrouw (Diane Kruger) die haar echtgenoot en kind verliest bij een bomaanslag in Hamburg, muteert tot een karikaturale wraakthriller die de suspension of disbelief danig gijzelt. Subtiliteit is nooit Akins fort geweest, maar waar de Turks-Duitse regisseur in het verleden levendige, sociaalbewogen films als Gegen die Wand uit zijn camera, hart en onderbuik liet gulpen, dan nemen zijn innerlijke Bono en Bronson het hier afwisselend van hem over, met een behoorlijk dubieuze climax tot gevolg. Goede bedoelingen, slechte film.