Ooit was Metronomy het slaapkamerproject van Joseph Mount, en maakte hij electropop die meesurfte op de nu-ravegolf die halverwege het vorige decennium door Engeland waarde. Tot Metronomy uitgroeide tot een groep en in 2011 plots de grote doorbraak kwam met The English Riviera, een in gestroomlijnde popsongs gebrachte hommage aan Mounts roots in het kuststadje Devon. Plots werd hij een visionair genoemd, een frisse wind door de Britse pop en een baanbrekend producer.
...

Ooit was Metronomy het slaapkamerproject van Joseph Mount, en maakte hij electropop die meesurfte op de nu-ravegolf die halverwege het vorige decennium door Engeland waarde. Tot Metronomy uitgroeide tot een groep en in 2011 plots de grote doorbraak kwam met The English Riviera, een in gestroomlijnde popsongs gebrachte hommage aan Mounts roots in het kuststadje Devon. Plots werd hij een visionair genoemd, een frisse wind door de Britse pop en een baanbrekend producer. JOSEPH MOUNT: Het is vreemd, maar wanneer je er middenin zit, besef je eigenlijk niet hoe en wanneer zoiets precies gebeurt. Ik wist tijdens de opnames van The English Riviera wel dat we een goede plaat aan het maken waren, en dat de songs toegankelijk waren was ook duidelijk. Maar ik hoor nooit de singles op een album, die taak laat ik over aan de platenfirma. The Look bleek een voltreffer, en toch viel mijn frank pas toen we genomineerd werden voor de Mercury Prize. Hoezeer je ook je best doet om zulke awards te relativeren, ineens waren we officieel een groep van betekenis. MOUNT: Niet helemaal correct. Die song gaat al een tijdje mee, al van de sessies voor The English Riviera. Ik wist simpelweg niet wat ik ermee aan moest vangen, I'm Aquarius was iets als het lelijke eendje, of een bruin gevlekte puppy uit een volledig wit nest. Dat die song 'iets' was, wist ik wel, maar pas toen Love Letters vorm begon te krijgen vond ik er een thuis voor. MOUNT: Neen, mijn sterrenbeeld is Maagd. MOUNT: De hippies vierden niet toevallig the age of aquarius, zeker? Daar kwam ook mijn inspiratie vandaan, de pop en soul uit de late sixties, en de naïeve manier waarop met spiritualiteit werd omgesprongen. Groepen als The Supremes bijvoorbeeld, brave poppemiekes, begonnen plots psychedelische platen te maken met een Diepere Boodschap. MOUNT: Er zou iets goed fout zitten als Metronomy plots als een zwarte groep probeerde te klinken. Neen, ik ben Mark Ronson niet, en retromuziek maken interesseert me ook niet. Refereren aan een stijl is één ding, maar een na-aper ben ik nooit geweest. Ik wil leiden, niet volgen. MOUNT: Sterker, Toe Rag is niet zomaar een analoge studio vol antiek materiaal, het is een plek waar de vooruitgang compleet genegeerd wordt. Je kunt er enkel op tape opnemen, en dat dwingt je om heel goed na te denken voor je de recordknop indrukt. Je hebt de luxe niet van aan te modderen. Een strakke deadline helpt je om vooruit te komen, dat heb ik geleerd. Elke kans grijpen die je ziet, dat is de manier om goede, vooruitstrevende kunst te maken. MOUNT:(denkt na) Niks. Ik geloof dat onze slechte herinneringen ons meer maken wie we zijn dan onze goede herinneringen. Zonder slechte herinneringen zouden we telkens over dezelfde steen struikelen, toch? Sorry, dit is een heel saai antwoord op een goede vraag. (lacht)MOUNT:(lacht) Dat zou inderdaad een veel cooler antwoord geweest zijn, maar neen, zelfs daar heb ik veel uit geleerd. Waar ik absoluut niet naartoe wil, bijvoorbeeld. Ik had makkelijk The English Riviera, Part Two kunnen maken. Met een groter budget en een grote producer in een grote studio. Maar ik heb precies het omgekeerde gedaan. (grijnst) Eerlijk waar, ik heb geen Coldplayambities. MOUNT: Zegt de man die begonnen is als een drummer en nog steeds denkt als een drummer! Ik weet het, ik ben nu een frontman, maar dat is per ongeluk zo gegroeid. Ik maak er het beste van. MOUNT: Dat is niet de bedoeling. Kijk, de Joseph Mount van toen, aanmodderend in zijn slaapkamer, zou nooit een plaat als Love Letters gemaakt kunnen hebben. Pas op, ik zou toen meteen getekend hebben voor een studio als Toe Rag, maar ik zou uiteindelijk de kans hebben laten schieten. Of anders gezegd, ik moest eerst allerlei kansen laten schieten om ze nu te kunnen grijpen. Slaat dat ergens op? MOUNT: Je hebt gelijk, maar veel groepen mogen al van geluk spreken dat ze een vierde plaat mogen maken. Aan de andere kant is het soms beter één betekenisvolle plaat te maken dan vier halfslachtige. MOUNT: Die vraag voelde ik komen. Voor mij persoonlijk zijn ze allemaal betekenisvol. MOUNT: Ik zit blijkbaar vol clichés. (lacht)MOUNT: Correctie: die plaat van R. Kelly heet Love Letter, enkelvoud. Een klein verschil, van grote betekenis. MOUNT: Ik heb ze niet letterlijk als liefdesbrieven geschreven, maar ze zijn het toch geworden. Alle liedjes eindigen uiteindelijk als liefdesbrieven. Kom, als dát geen mooi antwoord is!LOVE LETTERS Uit op 7 maart via Because. DOOR JONAS BOELJoseph Mount 'IK HAD GEMAKKELIJK NOG EENS DEZELFDE PLAAT KUNNEN MAKEN MET EEN GROTER BUDGET EN IN EEN GROTERE STUDIO. MAAR IK HEB GEEN COLDPLAYAMBITIES.'