Weller neemt zijn heimat al op de korrel sinds hij in 1977 debuteerde met The Jam - 'And life just simply moves along/In simple houses, simple jobs/And no one's wanting for the change' (uit In The Crowd). Het vuur van de angry young man die ooit Sid Vicious van The Sex Pistols een spoedafdeling in mepte, brandt nog steeds, al is Weller tegenwoordig in de eerste plaats een éminence grise van de Britse rockscene. Plaats van de afspraak is de exclusieve Arts Club middenin de poepchique Londense Mayfairbuurt. Hun motto: 'Home To The Muse And The Amuse'.
...

Weller neemt zijn heimat al op de korrel sinds hij in 1977 debuteerde met The Jam - 'And life just simply moves along/In simple houses, simple jobs/And no one's wanting for the change' (uit In The Crowd). Het vuur van de angry young man die ooit Sid Vicious van The Sex Pistols een spoedafdeling in mepte, brandt nog steeds, al is Weller tegenwoordig in de eerste plaats een éminence grise van de Britse rockscene. Plaats van de afspraak is de exclusieve Arts Club middenin de poepchique Londense Mayfairbuurt. Hun motto: 'Home To The Muse And The Amuse'.Paul Weller: In de eerste plaats ikzelf en mijn groep, maar ook iedereen die zin heeft om mee aan de alarmbel te trekken. De song is bedoeld om het Britse publiek wakker te schudden. De meeste muziek die ik de laatste tijd hoor, is erg kleurloos en zo fookin' safe! Waar is de attitude gebleven? Niet alleen de muziek, maar ook de televisie en de media in het algemeen zitten op een en dezelfde vlakke lijn. Is het in jouw land ook zo triest gesteld? Weller: Er zal in muziek altijd plaats zijn voor politiek, net zoals er plaats is voor liefdesverhaaltjes. Uiteindelijk stamt alle popmuziek af van traditionele folksongs en die bestaan ook in alle kleuren en vormen, zowel educatief als puur ter entertainment. De dagen van politiek geïnspireerde bands zijn nog niet geteld, wees gerust. The Libertines hadden een maatschappijkritisch randje, en Arctic Monkeys schrijven ook sociaal bewuste songs. Weller: Ergens is het jammer, dat samenhorigheidsgevoel was best opwindend. Je kunt het echter ook positief bekijken: kids zijn tegenwoordig ruimdenkender. Ze reizen niet alleen meer dan hun ouders, ze hebben ook vrienden van andere origines en luisteren naar alle soorten muziek door elkaar. It's one big melting pot. Toen ik jong was, in de jaren 70, zat iedereen halsstarrig in z'n eigen kleine scene en was er veel geweld tussen de rivaliserende 'clans'. Naar een concert gaan deed je nooit zonder het risico om onderweg op je gezicht te krijgen. Muziek en voetbal waren onze enige passies, tegenwoordig is er véél meer afleiding. Mijn jongste kinderen luisteren naar The Beatles, Japanse bubblegumpop én naar Lady Gaga. Voor hen is het gewoon muziek, geen way of life. Weller: Op den duur wordt het saai om altijd dezelfde verhaaltjes op te dissen, maar ik ben het gewoon. It's part of the turf. een groot deel van het publiek zal altijd geïnteresseerd zijn in die periode van de geschiedenis. Zolang journalisten maar niet te veel leuteren over mijn kapsel en ook mijn nieuwe plaat bespreken, speel ik het spelletje braaf mee. Weller; Voor bladen als Mojo of Uncut ga ik wel eens zitten. Ik pik altijd iets nieuws op. Iemand verwees bij mijn vorige album 22 Dreams naar de componist Stockhausen, dus ben ik diens muziek gaan checken. Op dezelfde manier heb ik de Duitse band NEU! ontdekt, en de laatste tijd luister ik ook veel naar Metal Machine Music, die experimentele plaat van Lou Reed. Weller: Neen, noem het gerust uneasy listening! (Lacht) Dat is de trip waarin ik momenteel zit. Dé plaat die onlangs mijn ogen geopend heeft is Investigate Witch Cults of The Radio Age van Broadcast & The Focus Group. Psychedelisch en avant-garde, maar toch met een poppy onderstroom; pretty far out en zeer inspirerend. Weller: Niemand kan aan Small Faces tippen! Ze zagen er niet alleen fantastisch uit, hun songs klonken ook volwassen en gesofisticeerd, ook al waren ze erg jong. Steve Marriot was pas twintig toen hij Tin Soldier en Here Come The Nice schreef, petje af! Weller: Onlangs liep ik Paul McCartney nog eens tegen het lijf, hier niet zo ver vandaan. Die man is de vriendelijkheid zelve en we hebben al samen in de studio gezeten, maar tóch knikken mijn knieën nog als hij me gedag zegt. Weller: Je hebt je les goed geleerd, jongeman - in 1982 om precies te zijn. Het went nooit, integendeel, it still freaks me out. Ik heb aan de zijde van Pete Townsend en Robert Plant gestaan, ik heb Ray Davies ontmoet en Paul fookin' McCartney schudt me de hand op straat - ik ben een gelukzak, mate!Weller: Toen Roger Daltrey vorig jaar bij ons op het podium sprong en we samen met hem Magic Bus van The Who speelden. Dat was mega! Weller: Ik zie hem regelmatig. Hij zit perfect op schema voor zijn eerste soloalbum en heeft al zo'n zestiental songs ingeblikt. Noel is in goede vorm, hij denkt eraan om volgend jaar ineens twee albums uit te brengen. Weller: (Fronst zijn wenkbrauwen) Noem me eens één goede supergroep? Weller: Oké, het is al goed. Ik denk dat onze ego's in de weg zitten om zoiets tot een goed einde te brengen. Too Many Ego's, dát zou een goede naam voor een supergroep zijn! Wake Up The Nation Nu uit bij V2. Live: zaterdag 7/8 op de Lokerse Feesten. Meer info op www.lokersefeesten.be Door Jonas Boel