Ultra Mono? Subtiel is de mokerende postpunk van Idles niet, nee, en het blaffende register van Joe Talbot nog minder. 'I guess you cannot tell from my tone, I mean ba ba business...

Ultra Mono? Subtiel is de mokerende postpunk van Idles niet, nee, en het blaffende register van Joe Talbot nog minder. 'I guess you cannot tell from my tone, I mean ba ba business and I ain't on my own.' Uiteraard hoor je dat wél, evenals Talbots voorspelbare oproepen tot empathie en saamhorigheid. Deze brulbron maakt van Idles meer dan een postpunkgroep met een knetterende fusee in de kont. Toch is het net goed dat hij niet on his own is, anders zouden zijn slogans (anti-war!) of in krachttermen verpakte politieke correctheid te zwaar doorwegen. Jehnny Beth (Savages) komt er ook even bij, om nogmaals vrouwvriendelijkheid te adverteren. Ferm, maar ooit moet Idles uit een ander vat tappen. Breed is hun smaak, met tekstuele wenken naar onder meer Bikini Kill, Fun Boy Three (!) en Daniel Johnston (!!), alleszins genoeg.(K.B.)