Als we komend voorjaar de enige echte erfgenaam van Michael Jackson van de Lage Landen niet vinden dan wellicht nooit. Zowel vtm als VT4 organiseert een Jacksontalentenjacht, allebei ook in samenwerking met een Nederlandse zender. De vraag is natuurlijk of dit ook genietbare televisie zal opleveren?

De coproductie, in een mistig verleden vooral een vehikel van Europese openbare omroepen om een kakofonisch drama à la Het Verdriet van België te filmen, is in Vlaanderen sinds kort aan een nieuw leven begonnen. Terwijl zulke samenwerkingen, zeker bij commerciële zenders, voorheen slechts sporadisch voorkwamen, ging er het voorbije najaar geen tv-avond voorbij of er was Vlaams-Nederlands showplezier te bekijken.

Op papier is zo'n kruisbestuiving alleen maar toe te juichen. We kunnen altijd van elkaar leren, en in deze tijden van crisis kun je de commerciële tv-directeurs van Vlaanderen zeker geen ongelijk geven. Reclame-inkomsten zijn zo schaars dat we zonder de Nederlandse geldinjecties voor de nodige schwung misschien wel aangewezen waren op herhalingen van Walters Verjaardagsshow of - deze heeft u wellicht al verdrongen - Vergeet Je Tandenborstel Niet!.

Helaas schort het bij het omzetten van de theorie naar de praktijk. Geslaagde coproducties hebben we het voorbije najaar nauwelijks gezien. Neem K2 zoekt K3. Los van de discussie of het jurycommentaar van Patty Brard - die een volslank meisje vroeg of ze ook 'De drie biggetjes' kon zingen - wel voor kinderoortjes bestemd was, leverde het ronduit slaapverwekkende marathontelevisie op: van de eindeloze reeks audities tot de 'houden we de spanning er nog éven in'-finale. So you tink you can dance is in hetzelfde bedje ziek. De niet zelden indrukwekkende dansprestaties gaan er verloren tussen al het tijdrekkende geleuter. En hoewel we op het vlak van reality-tv nu wel een en ander gewoon zijn, was de manier waarop in Benelux Next Topmodel pubermeisjes tegen elkaar werden opgezet du jamais vu.

Ligt de verantwoordelijkheid hiervoor bij de Nederlandse tv-makers die zichtbaar de bovenhand hadden in alle bovenvermelde producties? Zo gemakkelijk, alsof de Nederlandse tv-cultuur niets te bieden heeft, willen we ons er niet van afmaken. Maar als Vlaamse tv-makers de laatste jaren bewezen hebben dat ze ergens in beslagen zijn, dan wel in gebalde televisie met vaart en een verteerbare combinatie van reality- en feelgood-tv.

Waarom dan niet eens een aankomende coproductie aan een Vlaams productiehuis toevertrouwen? Kanakna heeft met Peking Express al bewezen dat het reality van hoog niveau kan leveren die zowel bij een Vlaams als bij een Nederlands publiek aanslaat. En als we bedenken hoe graag De wereld draait door naar Woestijnvisfragmenten en -persoonlijkheden grijpt, zien wij geweldige mogelijk-heden bij een uitwisseling van humoristisch talent.

Hans Van Goethem

Vlaamse tv-makers zijn erg beslagen in een verteerbare combinatie van reality- en feelgood-tv. Laat hen de leiding nemen bij een Nederlands-Vlaamse coproductie.