Zoals de nazipropaganda in de jaren dertig van de vorige eeuw associeert de Italiaanse auteur Piero Macola ongewenste medemensen met ratten. Alleen wil hij door die parallel net sympathie opwekken voor de minde...

Zoals de nazipropaganda in de jaren dertig van de vorige eeuw associeert de Italiaanse auteur Piero Macola ongewenste medemensen met ratten. Alleen wil hij door die parallel net sympathie opwekken voor de minder fortuinlijke burger. Zijn hoofdpersonage Bruno is een Italiaan met een trauma uit zijn kindertijd, toen hij ratten moest verdelgen in de jachthaven. Hij heeft een oudere vriendin beloofd dat hij de boot van haar overleden echtgenoot zal leegmaken. Bruno's verhaal staat naast de precaire situatie van de Moldavische Anton, in het zwart tewerkgesteld in dezelfde buurt. Hun verleden en heden komen samen, waardoor Macola niet alleen de uitbuiting van economische vluchtelingen laat voelen, maar machtsmisbruik in het algemeen. Hij vertelt subtiel, vaak woordeloos en in langzame scènes die door zijn kleurpotloden een zachte toets krijgen. Dat contrasteert nadrukkelijk met de getoonde hardheid van onze Europese maatschappij voor wie geen toegang krijgt tot haar rijkdom.