JEAN-PIERRE MONSERÉ, VOOR ALTIJD WERELDKAMPIOEN MONSERÉ & MERCKX

JOOST VANDENSANDE: 'Ik ben te jong om Jean-Pierre Monseré gekend te hebben, maar hij moet heel veel charisma hebben gehad. Hij was enorm geliefd. Toen we Eddy Merckx interviewden over het WK wielrennen in 1970 (waar Monseré won; nvdr.) verliep dat eerst stroef, maar na een korte pauze en het herbekijken van de beelden, begon hij te vertellen en te vertellen. Over hoe sympathiek hij Monseré had gevonden, over hoe hij het nieuws van zijn dood had vernomen toen hij in Parijs-Nice zat en 's avonds in zijn hotel had liggen wenen. Merckx kreeg tranen in de ogen. Ik schrok ervan om hem zo te zien. De dood van Monseré was een tragedie voor de familie, maar dat zijn zoontje Giovanni een paar jaar later ook met de fiets verongelukte, dat is de echte 'krak' geweest in het leven van de nabestaanden. Zeker zijn vrouw Annie had het daar moeilijk mee. Als ik bij haar het interview kwam voorbereiden, ging dat nog en praatte ze honderduit, maar voor de camera kreeg ze haar verhaal niet verteld. Als we een afspraak maakten om met de filmploeg te komen, begon ze slecht te slapen en rugpijn te krijgen. Ze belde af... Nadat ik tien keer bij haar langs was geweest en haar zeker meer dan vijftig keer had gesproken aan de telefoon, overwoog ik de docu zonder haar te maken. Uiteindelijk kon ze het toch opbrengen en het werd een heel mooi interview. Toen ik haar achteraf ging bedanken en vroeg waarom ze er toch mee was doorgegaan, zei ze eenvoudig: "Ik dacht: Anders gaan die lieve jongens hun werk niet kunnen doen."'
...

JOOST VANDENSANDE: 'Ik ben te jong om Jean-Pierre Monseré gekend te hebben, maar hij moet heel veel charisma hebben gehad. Hij was enorm geliefd. Toen we Eddy Merckx interviewden over het WK wielrennen in 1970 (waar Monseré won; nvdr.) verliep dat eerst stroef, maar na een korte pauze en het herbekijken van de beelden, begon hij te vertellen en te vertellen. Over hoe sympathiek hij Monseré had gevonden, over hoe hij het nieuws van zijn dood had vernomen toen hij in Parijs-Nice zat en 's avonds in zijn hotel had liggen wenen. Merckx kreeg tranen in de ogen. Ik schrok ervan om hem zo te zien. De dood van Monseré was een tragedie voor de familie, maar dat zijn zoontje Giovanni een paar jaar later ook met de fiets verongelukte, dat is de echte 'krak' geweest in het leven van de nabestaanden. Zeker zijn vrouw Annie had het daar moeilijk mee. Als ik bij haar het interview kwam voorbereiden, ging dat nog en praatte ze honderduit, maar voor de camera kreeg ze haar verhaal niet verteld. Als we een afspraak maakten om met de filmploeg te komen, begon ze slecht te slapen en rugpijn te krijgen. Ze belde af... Nadat ik tien keer bij haar langs was geweest en haar zeker meer dan vijftig keer had gesproken aan de telefoon, overwoog ik de docu zonder haar te maken. Uiteindelijk kon ze het toch opbrengen en het werd een heel mooi interview. Toen ik haar achteraf ging bedanken en vroeg waarom ze er toch mee was doorgegaan, zei ze eenvoudig: "Ik dacht: Anders gaan die lieve jongens hun werk niet kunnen doen."' Joost Vandensande is redacteur van onder meer afleveringen over Eddy Merckx en Freddy Maertens. Jean-Pierre Monseré, voor altijd wereldkampioen werd uitgezonden op 6/4/2009. JO BADISCO: 'Toen Ludo Coeck halverwege de jaren 70 trouwde, was hij nog geen grote ster, hij en zijn gezin werden dus weinig gefotografeerd. Omdat we het cliché van 'de playboy Coeck' wilden doorprikken, moest ik er toch naar op zoek. Terwijl ik op redacties van kranten en tijdschriften aan het zoeken was, vond ik een map met beelden van hem thuis met zijn vrouw, met daarop een stempel van de fotograaf, ene Philippe Van de Velde, en een adres in Mechelen. Dus dacht ik: ik zoek die man even op om te vragen of we zijn foto's mogen gebruiken. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Op het adres in Mechelen was niets meer te vinden, maar Mark Uytterhoeven wist dat hij ooit nog een winkel in bontmantels had gehad en nog voorzitter van Veeweyde was geweest. Dus ging ik naar de huidige voorzitter van Veeweyde in Mechelen, en die zei dat Van de Velde een kledingzaak had geopend in Woluwe. Uiteindelijk heb ik alle winkels daar afgebeld en aan de verkoopsters gevraagd of ze hem kenden. De baas van een van hen dacht dat Philippe Van de Velde een winkel had geopend in Lasne, net over de taalgrens. En inderdaad, daar woonde hij, weliswaar als Philippe Deschamps - vandaar dat hij onvindbaar was voor Google. (Lacht) Hij was al lang geen fotograaf meer, maar had al zijn foto's wel netjes in een archief zitten. Van alle zoektochten die ik de afgelopen jaren heb moeten doen, was dat toch degene waaraan ik de meeste tijd heb gespendeerd, maar waarbij de voldoening achteraf het grootst was.' Jo Badisco is verantwoordelijke beeldmateriaal. Ludo Coeck, Man van glas werd uitgezonden op 11/4/2011. GUILLAUME GRAUX: 'Toen we Frank Vandenbroucke gingen interviewen over zijn succes tijdens de Ronde van Spanje van 1999, wisten we dat het emotioneel zou worden. De documentaire ging over het prille begin van zijn relatie met Sarah Pinacci, met wie hij op dat moment geen contact meer had, en over de periode waar de kiem lag van alles wat later in zijn leven zou gebeuren. Zodra we aankwamen in Avila (waar Vandenbroucke in 1999 een rit won; nvdr.) liep het mis. Eerst bleek het hotel dat we hadden geboekt, niet geschikt om op te nemen. Anderhalf uur lang hebben we dan naar een ander hotel gezocht, en toen we ons daar hadden geïnstalleerd en met het interview begonnen, viel de elektriciteit uit. Omdat we toch nog wat beelden wilden maken van Frank op de fiets, trokken we dan maar eerst de bergen in en daar is hij letterlijk op tien minuten tijd twee keer lek gereden - en hij had geen reservetubes bij. (Lacht) Daardoor twijfelde ik of Jan (Antonissen), die het interview deed, nog wel iets uit Frank zou kunnen halen, maar hij deed me meteen perplex staan. Hij wilde echt zijn verhaal doen, het leek voor hem haast therapeutisch. Hij was ook blij dat hij weer een beetje ernstig werd genomen als wielrenner: hij besefte wel dat zijn carrière voorbij was, maar toch bleef hij hopen en denken dat hij zou terugkomen. Hij had maar een paar jaar op topniveau gereden, zei hij, en zijn lichaam was nog niet moe. Dat was Frank ten voeten uit: hij kon iedereen inpakken, maar tegelijk had hij iets triestigs.' Guillaume Graux is regisseur van onder meer afleveringen over Lucien Van Impe, Stefan Everts en Gilles Villeneuve. Frank Vandenbroucke, gevallen voor Sarah werd uitgezonden op 21/1/2008. LUC KEMPEN: Het heeft veel moeite gekost om Laurent Fignon te overtuigen om mee te werken, en dat is begrijpelijk: voor een wielrenner die twee keer na elkaar de Tour heeft gewonnen, moet het zuur zijn als je altijd geassocieerd wordt met die ene nipte nederlaag tegen Greg Lemond in 1989. Hij heeft pas toegestemd nadat wij Lemond hadden geïnterviewd, deels om te kunnen achterhalen wat die had verteld, denk ik. We hadden een afspraak aan de voet van de Col d'Aspin, waar Fignon toen een sporthotel uitbaatte, dus vlogen we naar Carcassonne om daarna met de auto voort te rijden. Halverwege gingen we iets eten en toen we klaar waren, belde ik naar Fignon om te zeggen dat we iets later zouden zijn. Hij antwoordde: 'Ja maar; ik heb speciaal mijn kok voor jullie laten overkomen!' Bleek dat er op dat moment van het jaar, eind februari, geen kat was in die streek: Fignon zat moederziel alleen in zijn hotel en de keuken lag al weken stil. Ik zie hem nog altijd zitten toen we binnenkwamen, eenzaam aan de bar... we hebben toen met de hele ploeg kamers geboekt en 's avonds heb ik me waarschijnlijk nog tien keer verontschuldigd. Toen ik aan de telefoon de teleurstelling in zijn stem hoorde, dacht ik: Dit wordt niets, het interview is verknald. Maar ik moet zeggen dat Fignon 's anderendaags echt vanuit het hart heeft gesproken, misschien omdat hij voor zichzelf had uitgemaakt dat het de laatste keer was dat hij op die nederlaag terugkeek.' Luc Kempen is redacteur van onder meer de afleveringen over Standard-Waterschei en Michael Schumacher en eindredacteur. Greg Lemond, een wonder in Parijs werd uitgezonden op 9/4/2007. LIESBETH WYNS: 'We hebben lang getwijfeld of we iets zouden doen rond Formule 1, omdat de beelden zo duur zijn. In 2009 konden we dan - voor een hoge, maar aanvaardbare prijs - toch een deal sluiten met het Formula One Management van Bernie Ecclestone en dat jaar hebben we twee F1-afleveringen gemaakt: één over de band tussen Michael Schumacher en Spa-Francorchamps, en één over de dodelijke crash van Gilles Villeneuve in 1982 tijdens de training in Zolder. Voor die tweede hadden we sterke beelden omdat de BRT in Zolder altijd alle oefenritten filmde. Alles leek in orde, tot we tien dagen voor de uitzending van het FOM te horen kregen dat we de beelden van de crash niet mochten gebruiken. Officieel omdat ze te pijnlijk zouden zijn voor de nabestaanden, maar wellicht waren ze bang geworden dat de sport in een slecht daglicht zou komen te staan. De weduwe van Villeneuve heeft dan een fax met haar toelating naar het FOM gestuurd, maar dat maakte geen indruk. Ondertussen waren we al vijf dagen voor de uitzending, en groeide de kans dat we de hele aflevering - een van de duurdere uit de reeks - in de vuilnisbak zouden moeten gooien. Uiteindelijk hebben we gebeld met Gilles' zoon Jacques Villeneuve, die ook in de aflevering aan bod komt, en die zei meteen: "Wat een gezever, ik heb die beelden al tientallen keren gezien, ik bel naar Bernie." En effectief: ik belde naar het FOM en terwijl ik de verantwoordelijke aan de telefoon had, kreeg zijn collega Bernie zelf aan de lijn. Het was geregeld.' Liesbeth Wyns is producer. Gilles Villeneuve, Zolder - Eén ronde te veel werd uitgezonden op 16/3/2009. KOEN WARLOP: 'Van alle grote sportmannen die ik heb ontmoet, was zeker Lance Armstrong verbazend gewoon. Voor het interview over de tijdrit op Alpe d'Huez in 2004, waar hij de tegenstand op een hoopje reed, had hij zelf de locatie gekozen. Dat bleek een piepklein hotelletje op een berg niet ver van Nice, dat uitgebaat werd door een bejaard koppel. Armstrongs vrouw was hoogzwanger en ze woonden in een huis niet ver daarvandaan, en hij kwam gewoon naar ons toe gewandeld, zonder begeleiders of entourage. Omdat ik dacht dat atleten geen overbodige inspanningen willen doen, had ik voor het interview een kamer geboekt op de gelijkvloerse verdieping, zodat hij geen trappen op zou moeten. Toen ik hem dat zei, keek hij me aan alsof ik een onnozelaar was. Ook na het interview was hij heel normaal. Hij heeft nog een pintje besteld aan de bar, wat met ons gebabbeld en is toen weer naar huis gewandeld, de nacht in. De uitbaters hadden er trouwens geen idee van wie ze net over de vloer hadden gehad - en zo wilde hij het ook het liefst, denk ik. Atleten zijn niet allemaal zo gemakkelijk en bescheiden. Toen we F1-piloot Martin Brundle gingen interviewen voor de aflevering over Michael Schumacher, wilde die per se dat het gesprek plaatsvond in een van de meest luxueuze hotels van Londen. Op de vijftiende verdieping bovendien, zodat hij een mooi uitzicht over de stad had. Die kamer was zo duur dat ik er na het interview nog een nacht ben blijven slapen, zodat het geld toch niet helemaal weggegooid was . (Lacht)' Koen Warlop is regisseur van onder meer afleveringen over Tom Simpson en Fred Deburghgraeve. Lance Armstrong, tegen de hele wereld werd uitgezonden op 8/6/2010. JAN ANTONISSEN: 'In 1977 werd Lucien Van Impe in de Tour tijdens de beklimming van Alpe d'Huez aangereden door een Franse volgwagen, een ongeval dat hem toen de overwinning in de Ronde heeft gekost, ten voordele van Bernard Thévenet. Omdat er op dat moment 'toevallig' - er zijn altijd geruchten geweest over een complot - geen cameraploeg bij Van Impe was, gingen wij met hem dertig jaar later terug naar Alpe d'Huez, om uit te maken wat er daar precies gebeurd was. Wat er mij vooral bijgebleven is, was het gesprek dat we met Van Impe hadden tijdens de rit terug naar huis. Op een bepaald moment begon hij te vertellen over hoe hij even tevoren een ontmoeting had gehad met José Manuel Fuente, een begenadigd klimmer uit de tijd van Merckx. Als ik me goed herinner, zei hij zelfs dat ze samen waren gaan eten. Nu moet je weten dat Fuente op dat moment eigenlijk al meer dan tien jaar dood was. Ik had toen al een aantal jaar sportjournalistiek gedaan, en wist dus wel dat zeker bij wielrenners na verloop van tijd een hoop straffe verhalen bovenkomen, maar jongere collega's waren toch verrast over de halsstarrigheid van Van Impe. Ik herinner me nog altijd de consternatie op het gezicht van Guillaume (Graux; nvdr.), toen Van Impe bij hoog en laag bleef volhouden dat Fuente nog leefde - zij het onder een schuilnaam - en dat ze elkaar hadden gesproken. (Lacht)' Jan Antonissen was redacteur van onder meer afleveringen over Ernst Happel, Josip Weber en Ivo Van Damme. Nu is hij chef reportage bij Humo. Lucien Van Impe, de val werd uitgezonden op 7/5/2007. BELGA SPORT Maandag 6/2, 21.10 - Canvas.DOOR STEFAAN WERBROUCK