De maatschappelijke en juridische gelijkheid voor mensen die niet hetero zijn, is een van de graadmeters geworden voor beschaving. Hoewel er nog onwaarschijnlijk veel ignorantie is, lijkt de westerse wereld toch stilaan in een richting te evolueren waar bijvoorbeeld het homohuwelijk eerder norm dan uitzondering wordt. Grote blokken van homohaat en -criminalisering situeren zich vooral op het Afrikaanse continent, waar armoede, corruptie en religieuze organisaties hun werk doen, en in een paar minder gecultiveerde rijstvelden in onder andere Indonesië.
...

De maatschappelijke en juridische gelijkheid voor mensen die niet hetero zijn, is een van de graadmeters geworden voor beschaving. Hoewel er nog onwaarschijnlijk veel ignorantie is, lijkt de westerse wereld toch stilaan in een richting te evolueren waar bijvoorbeeld het homohuwelijk eerder norm dan uitzondering wordt. Grote blokken van homohaat en -criminalisering situeren zich vooral op het Afrikaanse continent, waar armoede, corruptie en religieuze organisaties hun werk doen, en in een paar minder gecultiveerde rijstvelden in onder andere Indonesië. Een tijdje geleden solliciteerde ook het Rusland van Poetin voor de grote prijs der achteruitgang door een paar middeleeuwse homowetten door te voeren. Onder andere Stephen Fry riep zijn prime minister op tot een boycot van de Olympische Winterspelen die in Rusland en dus onder Russische wetgeving zullen plaatsvinden. Hij vertolkte zo de mening of tenminste de verontwaardiging van heel wat mensen die hun hart en hun hoofd niet enkel gebruiken om bloed door hun lichaam te pompen of om toch maar iets te hebben dat op hun schouders past. De edele verontwaardiging van de Europese intelligentsia heeft helaas nog niet vaak presidenten slapeloze nachten bezorgd, maar als minimum van tegengas kon het tellen. In de zin van: niks doen zou erger zijn. Geen enkel land zal de Russische Spelen boycotten. En mocht dat al gebeuren, dan zal het niet vanwege de homowetten zijn. Mankeert het politici aan moed? Waarschijnlijk wel. Ook aan hoofdhaar, vaak. Toch een bedenking bij de rol van de media, die graag in hun opinieprogramma's of in krantenkolommen de politici en - in dit geval - het IOC verwijten het belang van het geïnvesteerde of te verdienen geld boven de grote principes te plaatsen. Ten eerste, en zonder cynisch te willen zijn, wat had je dan gedacht? Precies het omgekeerde? Echt waar? En ten tweede: wat is het verschil met de tv-kanalen die straks uren per dag zendtijd zullen schenken aan de Spelen? Ook zij betaalden veel geld, ook zij zouden - ik zeg maar wat - principieel kunnen reageren en De collega's nog eens kunnen laten zien. Dan zwijg ik nog over de kijkers of de bezoekers, want van het 'grote publiek' mag je - op een klik op Facebook na - al helemaal niks meer verwachten. Grootse of idealistische daden worden in het algemene denken van vandaag als naïef beschouwd. Niet alleen in de hoofden van politieke leiders en machtsfiguren, maar ook bij het publiek en de media. Want dezelfde opiniemakers die nu zeggen: Obama zou dit, de Europese landen zouden dat, zijn dezelfden die achteraf de vragen stellen of het wel verstandig was, of we onze waarden wel mogen opdringen, enz. In zo'n wereld zijn oproepen zoals die van Fry helaas niet veel meer dan een kleine gebeurtenis in de eindeloze, harde nieuwsstroom. Er waren tijden dat er meer kon. Denk maar aan alles vanaf de pil en The Beatles tot het vallen van de Muur. Nu zijn het andere tijden. Nu roepen we wat in het rond, tot het donker wordt en de Winterspelen op tv zijn. Spannend. P.B. GRONDA'GEEN ENKEL LAND ZAL DE RUSSISCHE SPELEN BOYCOTTEN. EN MOCHT DAT AL GEBEUREN, DAN ZAL HET NIET VANWEGE DE HOMOWETTEN ZIJN.'