Op 12 mei presenteren jullie het nieuwe album op Les Nuits Botanique, in jullie thuisstad Brussel, de dag nadien spelen jullie in de Gentse Handelsbeurs. Met de onzichtbare scheidingslijn tussen de Vlaamse en Franstalige muziekwereld in het achterhoofd: voor welk optreden spelen jullie zenuwen het meest op?

ALEXIS DEN DONCKER (BAS/ZANG): Ik denk voor het Brusselse concert. Het is de eerste keer in lange tijd dat we een thuismatch spelen, voor een publiek dat voor een groot deel uit vrienden en kennissen zal bestaan. Het zou niet mogen, maar op zo'n moment spelen de zenuwen je sowieso een tikkeltje meer parten. In Gent zal het er iets meer o...

ALEXIS DEN DONCKER (BAS/ZANG): Ik denk voor het Brusselse concert. Het is de eerste keer in lange tijd dat we een thuismatch spelen, voor een publiek dat voor een groot deel uit vrienden en kennissen zal bestaan. Het zou niet mogen, maar op zo'n moment spelen de zenuwen je sowieso een tikkeltje meer parten. In Gent zal het er iets meer ontspannen en dus uitbundiger toegaan. De kop is er dan al af. DEN DONCKER:(lacht) Geen zorgen, wij gaan er ook van uit dat Vlaamse artiesten bij elkaar de deur plat lopen. BRNS kennen we al lang, velen van ons hebben op dezelfde school gezeten. De jongens van Robbing Millions ken ik minder goed, maar toen ik hen eens bezig zag in de AB voelde ik wel een zekere muzikale en geestelijke verwantschap. DEN DONCKER: Als je de bloeiende muziekscene in Manchester begin jaren 80 bekijkt, wat verbond al die groepen? Toch vooral de stad waar ze toevallig actief waren? Oké, hier en daar kon je muzikale gelijkenissen spotten, maar werden die door de tijd bepaald, door wat er in de lucht hing? Laten we het erop houden dat er momenteel verschillende interessante dingen gebeuren in Brussel, en dat we elkaar hopelijk blijven besmetten met goede ideeën. DEN DONCKER: Regels! (lacht) Toen we twee jaar geleden een akoestische versie van onze debuut-ep Canopy opnamen, hebben we geleerd hoe bevrijdend beperkingen kunnen zijn. Tijdens die opnames lazen we met z'n vijven hetzelfde boek: Here, There, and Everywhere: My Life Recording the Music of The Beatles, van hun vaste engineer Geoff Emerick. Daaruit blijkt dat The Beatles alle studioregels aan hun laars lapten. Nu, als alle regels al gebroken zijn, dan zijn regels een ideale manier om de creativiteit aan te wakkeren. JONAS BOEL