PJ HARVEY

WERCHTER 2011
...

WERCHTER 2011 Metamorfoses, festivalanciens kunnen ervan meespreken. 2011 was een boerenjaar voor Polly Jean Harvey, die met haar politiek beladen album Let England Shake talrijke awards kreeg, waaronder een tweede Mercury Prize. Het was ook het jaar waarin ze voor de vierde keer Werchter aandeed. De eerste keer was in 1995, toen nog in felroze catsuit en helblauwe oogschaduw. Zes jaar later is de seksbom van weleer getransformeerd in een vrouwelijke bard, compleet met 19e-eeuwse autoharp en kuis gewaad van Ann Demeulemeester - 'een groot uitgevallen beddenlaken dat in de buurt van drukke kruispunten ernstige ongevallen kan veroorzaken', schreef onze man (V.B.) op de eerste rij. WERCHTER 2009 Elke Werchtereditie heeft haar gecontesteerde eend in de bijt. In 1985 werd Depeche Mode, toen nog een okselfris synthpopcombo, getrakteerd op een fluitconcert. In 1990 vloeide heel wat inkt over de allereerste hiphopact op het festival, De La Soul, en een jaar later weerklonk hoongelach over de komst van Deee-Lite - Rock Werchter sloot de elektronische groove slechts met mondjesmaat in het hart. Hét jaar met het meest premature boegeroep is 2009, met Milk Inc. (heiligschennis!), Katy Perry (schande!), The Black Eyed Peas (belachelijk!) én Lady Gaga (Gaga!) op de affiche. Het raakt de Lady's koude kleren niet en ze trakteert haar talrijk opgetrommelde 'little monsters' op een extravagante, zij het klinische show. PUKKELPOP 2007 'Er is nood aan kleren voor coole moeders', zei Kim Gordon toen ze in 2008 een kledinglijn lanceerde geïnspireerd op de chanteuse Françoise Hardy. En Gordon kan het weten, want ze is zelf een cool mom. Een jaartje eerder bewees ze dat voor de vierde keer met Sonic Youth op Pukkelpop. Waardig ouder worden op het podium zonder cosmetische trukendoos, met plectrum en gitaar als luttele powertraining. Madonna mag er iets van leren. Volgend jaar viert Kim Gordon haar zestigste verjaardag. PUKKELPOP 2004 De wicked witch van The Kills, een van de vele rockduo's die in het spoor van The White Stripes begin deze eeuw doorbreken. Net als de twee Whites nemen ze hun groezelige, door overstuurde blues geïnfecteerde garagerock op in de Londense Toe Rag-studio's. 'Fuck the people', klinkt het, en 'I hate the way you love'. Een levende drummer hebben ze niet, maar het tweespan kan op het podium bogen op een chemie uit de duizenden - niet tussen de lakens, die deelt gitarist Jamie Hince met Kate Moss. Even kaapt Jack White Mosshart voor zijn The Dead Weather, inmiddels doden 'VV' en 'Hotel' hun tijd alweer samen. HANDELSBEURS 2007 Ooit verzekerde ze zich van een plaats in de filmgeschiedenis door op de duim van Robert De Niro te sabbelen in Cape Fear en samen met Woody Harrelson als Natural Born Killers een bloedspoor door Amerika te trekken. Tegenwoordig staat Juliette Lewis vooral bekend als ruige rockchick. Muzikaal maakt Lewis weinig brokken, maar presence heeft ze te over. Een grote bek ook: laatst liet ze zich opmerken door zich te mengen in het grote Lana Del Rey-debat. 'Ze zingt als een twaalfjarige voor haar slaapkamerspiegel', twitterde la Lewis na Del Reys beruchte performance op Saturday Night Live. Nou! PUKKELPOP 1990 Volgens de legende pikte ene Erick Purkhiser begin de seventies de liftster Kristy Wallace op, onderweg naar nergens in Californië. Niet veel later zien The Cramps het licht en heten ze Lux Interior (zang) en Poison Ivy (gitaar), uitvinders van de psychobilly: een ranzige mutatie van punk, rockabilly en psychedelica. In 1990 tekenen ze samen met onder meer Faith No More en Nick Cave & The Bad Seeds present op de vijfde editie van Pukkelpop, toen nog op het vliegveld Sanicole in Hechtel. De eerste en ook laatste keer: als Lux begin 2009 overlijdt aan een slagaderbreuk worden ook The Cramps definitief ten grave gedragen. FOTO'S KOEN KEPPENS TEKST JONAS BOEL