* Van welk muziekgenre hou je helemaal niet?

Die nieuwe punkbandjes vind ik eerlijk gezegd maar niks. Punk is dood, dus blijf daar alstublieft af. En mijn kennis van metal stopt al bij The Grateful Dead. Voor de rest ben ik zeer open minded. Geloof het of niet, maar ik hou zelfs van country. Vroeger dacht ik dat dat boerenmuziek was, maar via een bevriende deejay ontdekte ik supercoole funky stuff uit de jaren 30. Dope, man!
...

Die nieuwe punkbandjes vind ik eerlijk gezegd maar niks. Punk is dood, dus blijf daar alstublieft af. En mijn kennis van metal stopt al bij The Grateful Dead. Voor de rest ben ik zeer open minded. Geloof het of niet, maar ik hou zelfs van country. Vroeger dacht ik dat dat boerenmuziek was, maar via een bevriende deejay ontdekte ik supercoole funky stuff uit de jaren 30. Dope, man! Ik luisterde als jonge knaap naar Pink Floyd, een band die ik nog steeds geweldig vind trouwens. Ik was ook into iets foutere muziek genre Caravan en Supertramp. Mijn smaak was enorm divers: ska van The Specials, Madness en The Selecter en britfunk als Level 42 stonden allemaal in mijn platenkast. Ik heb zoveel vinyl dat ik onlangs zelfs ben moeten verhuizen om het te kunnen blijven stockeren. Thuis hangen bij mij geen kunstwerken, ik aanzie mijn platencollectie als kunst. Maar mocht ik één kunstwerk gratis krijgen, dan zou ik graag de Rozenkranskapel van Matisse uit St.-Paul-de-Vence in mijn tuin neerpoten. Ik ben goed vertrouwd met de wereld van de graffiti- en straatkunstenaars. Ik ken artiesten als Banksy al jaren. Was ik slim geweest, dan had ik iets van hem gekocht toen hij net begon. Nu hangt zijn werk in de Saatchi Gallery, en is het al lang onbetaalbaar voor mij. Stom eigenlijk. James Lavelle (deejay bij UNKLE en oprichter van het Mo'Wax-label, nvdr.) is wél een pientere verzamelaar. Hij voelt onmiddellijk de waarde van street art aan. Airto Moreira mag drummen en aan de bas staat Ron Carter, een viriele zwarte bink met duimen zo dik als mijn hoofd. Als gitarist roep ik Kenny Burrell of Wes Montgomery zaliger weer tot leven. Mijn blazerssectie bestaat uit de jonge Wayne Shorter en Freddie Hubbard en als pianist rekruteer ik zonder twijfel Herbie Hancock. De zanger wordt José James, een kruising tussen Al Jarreau en Chet Baker. Als ik het zo bekijk, heb ik eigenlijk een jazzband samengesteld met muzikanten die allemaal al minstens 50 jaar op de planken staan. Niet slecht! Ik reis nogal veel en ik neem gemiddeld zo'n 40 verschillende radioshows per week op. Dat is fucking veel werk, man. Tussendoor tracht ik wel wat boeken te lezen. Nu ben ik bezig in de nieuwe van Paul Auster. Een bestselling auteur, ik weet het, maar soms zijn mensen zo beroemd dat je er niet meer toe komt hun werk te lezen. Op mijn boekenschap staat ook kookliteratuur van Anthony Bourdain en The war for civilisation van oorlogsjournalist Robert Fisk, al staan die turven daar meer voor de show. The Science of Sleep, de nieuwe film van Michael Gondry vond ik behoorlijk twisted en trippin'. Gondry maakt altijd geweldige soundtracks. Ook regisseurs als Jim Jarmusch en Sofia Coppola hebben daar verstand van. De beste soundtrack aller tijden blijft nog altijd die van Ghost Dog. Maar om op je vraag te antwoorden: ik zou maar al te graag eens een soundtrack maken bij een steengoeie Britse film. Helaas zijn die zeldzaam. Onthou het goed: de Britse cinema heeft me nodig! Gilles Peterson speelt op 18 mei samen met Koop en Ben Westbeech een concert in Het Depot. Elke zondagnacht is zijn radioshow Worldwide op Studio Brussel te horen tussen middernacht en 2 uur. www.hetdepot.be, www.stubru.be, www.gillespetersonworldwide.com Thijs Demeulemeester