In 1992 publiceerde Francis Fukuyama Het einde van de geschiedenis en de laatste mens, waarin hij glorieus betoogde dat het neoliberalisme na het ineenstorten van de Sovjet-Unie de eindoverwinning had geboekt. De geschiedenis was klaar. Zijn argumentatie leek verdacht veel op die van natuurkundigen die begin twintigste eeuw verkondigden dat er niets meer te ontdekken viel, dat er alleen nog dingen uitgewerkt moesten worden. Beiden vergisten zich lelijk. De relativiteitstheorie zette de natuurkunde op haar kop en het internet maakte een einde aan elk hiërarchisch denken.
...