'ABATTOIR BLUES / THE LYRE OF ORPHEUS'
...

'ABATTOIR BLUES / THE LYRE OF ORPHEUS'UIT BIJ EMIVolgens de overlevering kraste hij zijn teksten ooit met een bebloede heroïnenaald op een oud reclameblaadje, maar anno 2004 zijn die dagen voorbij. Nick Cave, die zijn inspiratie decennialang intraveneus injecteerde, bekeerde zich enkele jaren geleden tot geluk en huiselijkheid. Hij trouwde met voormalig Vivienne Westwood-model Susie Bick, werd vader van een tweeling en liet in interviews weten dat de chaos, verslavingen en stormachtige relaties voorgoed verleden tijd waren. Wie dacht dat de Australiër daarmee ook zijn muze afgezworen had, kwam echter bedrogen uit. Meesterwerken From Her To Eternity en Tender Pray kregen opvolging van The Boatman's Call en No More Shall We Part, en bovendien dreef hij zijn productie stelselmatig op. Nauwelijks een jaar na Nocturama is er nu Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus, een dubbelalbum waarop somberheid en berusting elkaar broederlijk in de armen vallen. 'I went to bed last night and my moral code got jammed', klinkt het ergens, en meteen daarna: 'I woke up this morning with a Frappucino in my hand.'In het statige kuststadje Brighton, waar 'Beelzebub's favourite lounge-singer' sinds enkele jaren resideert, heeft zijn reputatie hem in elk geval nog niet ingehaald. Op weg naar ons rondetafelgesprek verliest een collega twintig pond aan de man van de platenfirma, als hij wedt dat de taxichauffeur de Australian of The Century vast en zeker kent. 'Nick Who?' Meer hebben wij niet nodig voor een openingsvraag. Nick Cave: Opgelucht. Vorige week kwam een meisje van de platenfirma langs, en toen hij het adres hoorde, zei haar chauffeur onmiddellijk: ' Lucky you, da's bij Nick Cave!' Dat vond ik een stuk verontrustender. Ik ben naar hier verhuisd om ver van alle drukte gewoon mezelf te kunnen zijn. Hoe minder mensen weten waar ik woon, hoe beter. Cave: Behalve de zee en de prachtige art-decohuizen: de rust. In Brighton wonen veel oude mensen. Je kunt hier over straat lopen zonder nagestaard of aangeklampt te worden - alsof je onzichtbaar bent. Cave: Zoiets, ja. (grijnst) Met ouder worden vermijd ik zo- veel mogelijk plaatsen waar ik me anders voel dan de anderen. Ze verstoren mijn evenwicht, hoe hard ik ook mijn best doe om dat niet toe te laten. In Londen kom ik bijvoorbeeld niet meer dan strikt noodzakelijk. It still gets to me: het beïnvloedt mijn denken, en de manier waarop ik mijn leven leid. Cave: Eerlijk: bij momenten sta ik er zelf óók van te kijken, maar het gaat me steeds beter af. Als ik geen andere dingen aan m'n hoofd heb, schrijf ik gemiddeld twee à drie songs per week. Abattoir Blues/The Lyre is niet voor niets een dubbelalbum geworden. (grijnst)Cave: De meeste zijn inderdaad één plaat te lang, maar ik wist dat we genoeg sterk materiaal hadden om niet in die val te trappen. Ik zie Abattoir Blues en The Lyre of Orpheus ook meer als twee aparte platen dan als één geheel. Ze hebben elk hun eigen persoonlijkheid, en ze vullen elkaar perfect aan. Abattoir Blues is veeleer donker en heavy, The Lyre Of Orpheus vrolijk en lichtvoetig. Cave: Allebei evenveel, maar elk op een andere manier. Het klopt wel dat ik nu een keurig burgermansleven leid, maar fundamenteel ben ik niet veranderd. Ik geloof ook niet dat zoiets mogelijk is: je kunt jezelf of je verleden niet zomaar bij het huisvuil zetten. You always carry yourself with you.Cave: Een dubbele depressie? Neen, zo logisch zitten die dingen niet in elkaar. (lacht) Integendeel zelfs: voor het eerst hoorde ik na de opnames stemmetjes in mijn hoofd die zegden: 'Brilliant! Masterpiece!'Cave: Na al die jaren hoor ik nog steeds stemmetjes in mijn hoofd, ja. Voor ik aan een plaat begin, voel ik me meestal verschrikkelijk slecht. Dan hoor ik stemmetjes die zeggen: 'Je bent een nietsnut! A fucking mediocre!', en dan weet ik dat het tijd is om nieuwe songs te schrijven. Als ik eenmaal in de studio zit, schakelen die stemmetjes over naar peptalk. 'Dit wordt formidabel', zeggen ze dan. 'A record that's gonna change the fucking world!' Maar als de plaat goed en wel klaar is, zijn ze dat alweer vergeten, en begint het weer van voren af aan: 'Die vorige plaat leek nergens naar! You're a fucking mediocre!' Tragisch, hoor: mijn hele leven bestaat uit deprimeren of werken. Cave: Neen, een idee van Nick (Launay, de producer; nvdr). Hij had zijn oog laten vallen op de Studios Ferber: een vergaan complex vol hout en analoge seventies-apparatuur. Toen we er aankwamen, wist ik meteen dat hij de juiste keuze had gemaakt. Het had niet die plastic vibe van moderne studio's: het zag er minstens even oud en versleten uit als wij. (lacht)Cave:(veert recht)Fuck no, dat wist ik zelfs niet! Nick had me verteld dat Serge Gainsbourg er een paar sessies had gedaan, maar Nina Simone... Ben je daar zeker van? Cave: Dat méén je niet! En ik heb daar al die tijd nietsvermoedend met mijn neus bovenop gezeten? What a shame! Ik had waarschijnlijk nóg honderd keer meer van de opnames genoten als ik dat had geweten. Cave: Dat speelt mee, maar het heeft vooral met ongeduld te maken. Als een song na twee takes nog niet goed zit, gooien we hem weg. Dan is de spanning eraf, en wíllen we er geen tijd meer in investeren. Vanaf de derde take ga je jezelf ook imiteren en begin je te overdrijven - 'Oh fuck, that was good. Now I'm going to do it réally good!' -, dus kan je beter wat anders verzinnen. Cave: Neen, ik viel compleet uit de lucht. Er waren geen discussies geweest, we hadden geen woorden gehad, hij had geen signalen gegeven dat het hem te veel geworden was. Op een dag kreeg ik zomaar out of the blue een mailtje dat hij ermee kapte. Een reden voor zijn vertrek stond er niet in: daar heb ik nu nog steeds het raden naar. Cave: Niet echt, neen. Na die mail was mijn eerste reactie: hoe los ik dit zo snel mogelijk op? Het is geen kant van mijn karakter waar ik verschrikkelijk trots op ben, maar ik ben in dat soort zaken redelijk stoïcijns. Ik ga niet in een hoekje zitten jammeren: stilstaan is achteruitgaan. Cave: Mmm ja, ergens wel, maar dat was zeker niet de reden waarom ik met hen wou werken. De bedoeling was om een soort dialoog op gang te brengen tussen hun geloof en mijn twijfels, zeker in de nummers over God. Na al wat de voorbije jaren gebeurde, vond ik het belangrijker dan ooit om die twijfels in de verf te zetten. Je hoeft de tv maar aan te zetten om te zien wat er gebeurt als je af en toe niet één en ander in vraag stelt. Cave: Onbewust misschien wel, al vind ik dat hele angstklimaat fel overtrokken. Ik heb niet de indruk dat de mensen vroeger minder schrik hadden dan nu. De aanleiding was misschien anders, maar het gevoel was precies hetzelfde. Het grootste verschil is misschien dat de media onze angsten de voorbije jaren een gezicht hebben gegeven. Vroeger waren mensen bang voor het onbekende, nu staan hun angsten dagelijks op de voorpagina van hun krant. Cave: Neen, die tekst verwijst naar Warren (Ellis, de violist; nvdr). Hij had vlak voor de opnames een mandoline gekocht, waar hij zijn vrouw compleet gek mee maakte. Hadden we de studio een paar weken later geboekt, dan was het gegarandeerd op een gezinsdrama uitgedraaid. (lacht)The Lyre is één van die songs die in één-twee-drie ingeblikt waren, en ik ben zeer blij met het resultaat. Het is de meest openlijk humoristische song die ik ooit heb geschreven: net geen slapstick. Cave: Ik wou dat ik kon zeggen van niet, maar ik vrees van wel. Er zijn verhalen bekend van mensen die ernaar luisterden om zelfmoord te plegen - ontkennen heeft dus weinig zin. Cave: Schuldig niet, maar wel verschrikkelijk ongemakkelijk. Vooral de eerste keer, toen een Australische fan zelfmoord pleegde, wist ik me totaal geen houding te geven. Ik was zelf maar eenentwintig, en de hele affaire kwam met de nodige bullshit in allerlei tabloids terecht. Nu schaam ik me om dat toe te geven, maar op dat moment vond ik het bijna flatterend dat mijn muziek iemand zó hard kon raken. Cave: Yep: ik heb nogal een eigenwijze spelling, en blijkbaar vond some smartass het geweldig grappig om de fouten in mijn partituren te verbeteren. Ik weet nog steeds niet wié het was, maar ik heb mijn lesje wel geleerd: twee t's, één b. Het is in elk geval géén eerbetoon aan Abba, zoals een Zweedse journalist me deze ochtend met alle geweld wilde doen zeggen. (lacht)Wouter Van Driessche'Ik schaam me om het toe te geven, maar er is een tijd geweest dat ik het bijna flatterend vond als mensen zelfmoord pleegden op mijn muziek.'