Een oorlog is nooit gedaan als het laatste schot is afgevuurd. Dat blijkt ook uit Frantz (2016), een drama van veelfilmer François Ozon over rouw en berouw, hoop en wanhoop, leugens en liefde.
...

Een oorlog is nooit gedaan als het laatste schot is afgevuurd. Dat blijkt ook uit Frantz (2016), een drama van veelfilmer François Ozon over rouw en berouw, hoop en wanhoop, leugens en liefde. Quedlinburg, Duitsland, 1919. De jonge Anna (Paula Beer) legt bloemen op het graf van haar verloofde Frantz Hoffmeister, die gesneuveld is in de oorlog. Daar ziet ze hoe een Fransman, Adrien (Pierre Niney), ook bloemen op Frantz' graf legt. Adrien zoekt daarop contact met de ouders van Frantz, maar wanneer die horen dat hij een Fransman is, sturen ze hem weg. Anna, die bij de Hoffmeisters inwoont, vertelt hun wat Frantz op het kerkhof deed, waarop ze bijdraaien. Adrien legt de rouwende ouders uit dat hij en Frantz samen studenten waren in Parijs, en vertelt hoe ze op hun laatste dag samen het Louvre bezochten. Adrien wordt een lichtpunt in de wanhoop van Anna en de Hoffmeisters. Maar dan bekent Adrien aan Anna dat hij gelogen heeft. Ozon inspireerde zich voor Frantz losjes op Broken Lullaby (1932), een naturalistisch anti-oorlogsdrama van Ernst Lubitsch dat op zijn beurt gebaseerd was op het theaterstuk L'homme que j'ai tué van Maurice Rostand. Lubitsch vertelde het verhaal vanuit het perspectief van de Franse soldaat. Ozon kiest voor het standpunt van de verliezers, en dan met name dat van Anna. Dat doet hij in stijlvol zwart-wit, uitgezonderd de flashbacks over de Parijse avonturen van Adrien en Frantz, waarin hij trouwens sterk suggereert dat de twee mannen geliefden waren. De regisseur zet in Frantz ook twee bloeddorstige hymnes tegenover elkaar: het Duitse Die Wacht am Rhein en La Marseillaise. 'Ik vond het belangrijk om te tonen dat de twee kampen hetzelfde geloofden en dat hun verhaal hetzelfde is', legde Ozon uit in The Financial Times. 'Die hymnes, in het bijzonder La Marseillaise, zijn trouwens afschuwelijk als je luistert naar wat erin gezegd wordt. Ik heb Frantz gemaakt net na de aanslag op de kantoren van Charlie Hebdo in Parijs. Je hoorde La Marseillaise toen vaak, veel mensen zongen dat lied op straat. Ik vond het interessant om dat nummer te horen met de oren van een Duits meisje.'