* Lees je veel?

Lezen is niet meer aangepast aan onze ongeduldige 21e eeuw. Waarom vijftig uur spenderen aan een turf van Dostojevski, als je dezelfde diepgang in een film van anderhalf uur kan vinden? Steven Spielberg zei ooit: ik verkies een goede film boven een goed boek. Jij afgestompte, politiek incorrecte, idiote Amerikaan, dacht ik eerst. Maar hij heeft een punt: literatuur is niet per definitie waardevoller dan film. Wie leest, zet enkel woorden in zijn hoofd om in scènes. In een film heb je verschillende lagen tegelijk: de dialogen, het verhaal, de muziek én de beelden.
...

Lezen is niet meer aangepast aan onze ongeduldige 21e eeuw. Waarom vijftig uur spenderen aan een turf van Dostojevski, als je dezelfde diepgang in een film van anderhalf uur kan vinden? Steven Spielberg zei ooit: ik verkies een goede film boven een goed boek. Jij afgestompte, politiek incorrecte, idiote Amerikaan, dacht ik eerst. Maar hij heeft een punt: literatuur is niet per definitie waardevoller dan film. Wie leest, zet enkel woorden in zijn hoofd om in scènes. In een film heb je verschillende lagen tegelijk: de dialogen, het verhaal, de muziek én de beelden. Hangt ervan af. The Talented Mister Ripley van Patricia Highsmith is een degelijk boek, maar de film is oneindig veel gelaagder. Hetzelfde geldt trouwens voor Gone with the Wind. Voor alle duidelijkheid, dat zijn niet mijn favoriete films aller tijden. Wat dan wel mijn leven veranderd heeft? The Truman Show met Jim Carrey, Groundhog Day met Bill Murray, Ikiru van Akira Kurosawa en alles van Hitchcock. Iemand verafgoden is niets voor mij. Het verschil tussen Michael Schumacher en een brokkenpiloot is een ocharme paar millimeter beter kunnen sturen. Helden zijn relatief, al was ik als kind wel fan van Schwarzenegger. Op mijn kamer hingen helaas niet veel posters, en zeker niet van de bands van het moment. Thuis mocht ik niet naar muziek luisteren, mijn ouders wilden niet gestoord worden. Nogal. Ik zat constant met mijn neus in de boeken. Ik studeerde Russisch, dus ik las klassiekers à la Dostojevski en Tolstoj. Maar ook Thomas Mann en Stefan Zweig heb ik achter de kiezen. Ik behaalde ook een diploma in filosofie: zeer interessant, al heb ik beseft dat filosofen vaak ongelukkige mensen zijn die in moeilijke woorden aan veel gelukkiger mensen vertellen hoe ze gelukkig moeten worden. Kunst moet over grote emoties gaan, en geen cultus scheppen rond de kunstenaar. Daarom hou ik zo van Afrikaanse kunst: die is gemaakt zonder pretentie of ijdelheid. En de artiesten zijn vaak anoniem. Ze maken hun voorwerpen om louter spirituele redenen. Hun kunst moet niet verkopen, wel genezen of goden verdrijven. Als ik een film of een script maak, ga ik vaak langs in Afrikaanse kunstmusea en -galerijen: ik wil dat mijn werk even radicaal is. De echt grote kunstenaars, genre Picasso, Hemingway en Friedrich von Schiller waren geen pretentieuze snobs. In dat rijtje past trouwens ook Jean Van Hamme. Ik meen het, ik ben een enorme fan van die Belgische stripauteur. Thorgal, Largo Winch, XIII, The Joker: ik lees bijna al zijn stuff. Er zijn niet zoveel scenarioschrijvers op Van Hammes niveau. Het zou een uitdaging zijn om zijn verhalen te verfilmen. Alhoewel, de plot van bijvoorbeeld XIII is zo geraffineerd dat ik niet alles in één film zou kunnen rammen. Trouwens, de geschiedenis bewijst het: van de meeste stripseries waar een filmversie van is gemaakt, suckte het merendeel. 'Das Leben der Anderen' is een film over de Oost-Duitse geheime politie Stasi, met in de hoofdrollen Sebastien Koch en Martine Gedeck. In de bioscoop vanaf 31 januari. Thijs Demeulemeester