Men hoeft niet met covid-19 te zijn opgezadeld om onder een onrechtstreekse bijwerking ervan te kreunen: eenzaamheid. Op haar tweede plaat verkondigt de Britse Fenne Lily d...

Men hoeft niet met covid-19 te zijn opgezadeld om onder een onrechtstreekse bijwerking ervan te kreunen: eenzaamheid. Op haar tweede plaat verkondigt de Britse Fenne Lily dat in die netelige situatie nochtans ook vrede te vinden valt - op zichzelf kan men tenminste rekenen, luidt ongeveer het devies. Net als Phoebe Bridgers is Fenne Lily een jonge zangeres en songschrijfster die, wars van clichés, bedaarde maar aanlokkelijke indiepopliedjes spint. Zo rekent Lily af met dwanggedrag zoals roken en bevestiging zoeken op sociale media. Maar vooral: ze doet dat in een zacht en sereen timbre, weliswaar doorspekt met veel frankheid ( 'We talked about getting married/ Now I hate your guts'), en geschraagd door de medewerking van Steve Albini (aanvullende gitaar) en Lucy Dacus (tweede stem in Berlin).