In 2012 mochten ze al eens de cover van Knack Focus sieren, de zes jongelui die Geppetto & The Whales telt. Aanleiding toen was de release van People of Galicove, een ep die de Kempenaren meteen het etiket 'beloftevol' opleverde. Nu is het tijd voor de bevestiging, met een plaat die zowel muzikaal als inhoudelijk hongerig naar verre oorden en spannende tijden lonkt. Arm in arm, de rangen gesloten: 'We zijn met zes en we kruipen graag dicht op elkaar.'
...

In 2012 mochten ze al eens de cover van Knack Focus sieren, de zes jongelui die Geppetto & The Whales telt. Aanleiding toen was de release van People of Galicove, een ep die de Kempenaren meteen het etiket 'beloftevol' opleverde. Nu is het tijd voor de bevestiging, met een plaat die zowel muzikaal als inhoudelijk hongerig naar verre oorden en spannende tijden lonkt. Arm in arm, de rangen gesloten: 'We zijn met zes en we kruipen graag dicht op elkaar.' KOBE DUPONT (ZANG, GITAAR): Het is een mooi statement om een plaat mee te beginnen, maar ik moet je teleurstellen: eigenlijk is het toeval. Die zin slaat op het titelpersonage, een soldaat uit de Vietnamoorlog die aan posttraumatische stress lijdt en helemaal begint te flippen. Ik had een soort scenario à la Jacob's Ladder(film uit 1990 met Tim Robbins, nvdr.) in gedachten toen ik het schreef. In al zijn waanzin gelooft Jonathan dat de Amerikanen het bij het juiste eind hadden in die oorlog, vandaar die openingszin. Het kwam goed uit, natuurlijk, dat zal ik niet ontkennen. SANDER STERKENS (ZANG, GITAAR): Eigenlijk was Esther, You lang in de running als openingstrack, maar op aanraden van onze producer hebben we gekozen voor een song met een lagere instapdrempel. Jonathan begint vrij rustig en toegankelijk, later volgt een wilde uitspatting. Die twee uitersten zetten mooi de toon voor de rest van de plaat. Wat is eigenlijk de eerste zin van Esther, You? DUPONT:'Come, my friends, and have some wine.'STERKENS: Ook niet slecht! We zijn blijkbaar heel goed in openingszinnen. (lacht)STERKENS: Toegegeven, toen we onze single Juno schreven bijvoorbeeld, waren we nogal bewust en berekend bezig met de slaagkansen daarvan op de radio, en we waren niet te beroerd om een bruggetje te herhalen, of een refrein iets langer te laten duren als we dachten dat het beter zou 'werken'. En het hééft gewerkt. Juno heeft ons aandacht opgeleverd, daarna kwam de platenfirma, het budget voor een producer en de mogelijkheid om helemaal ons eigen ding te doen. STERKENS:(lacht) Ja, want op deze plaat tellen enkel onze eigen voorkeuren. We hadden voor Heads of Woe een song klaar die je gerust een opvolger van Juno kunt noemen, maar die staat er niet op, want het paste niet. DUPONT: En Jonathan is dan nog een song uit de periode van onze ep die in de schuif was beland, maar helemaal is herwerkt. Op People of Galicove pasten die namen in het concept van de ep; een verhaallijn met verschillende personages in een fictieve omgeving. Deze keer zit er geen verhaal in de plaat, het zijn simpelweg de songs waarover we het meest tevreden waren. Een soort persoonlijke best of van de groep, zo kun je het zien. STERKENS: Een arme drommel die tweehonderd jaar geleden verplicht in het leger van Napoleon werd ingelijfd en daarna via heel wat omzwervingen vanuit Rusland weer thuis in Loenhout is geraakt, waar zijn lief tien jaar later nog steeds zat te wachten. Een tijdloos, universeel liefdesdrama. STERKENS: Ik heb me op Heads of Woe voor het eerst aan twee autobiografische songs gewaagd, maar een oorlog heb ik nog niet meegemaakt, neen. (lacht) Je zou in 1814 trouwens evengoed een verwijzing kunnen zien naar de Vlaamse jongeren die geronseld worden om te gaan strijden in Syrië. Oorlog is van alle tijden, en daarom ook zo een dankbaar onderwerp en zo een veelgebruikte metafoor. STERKENS: Helemaal bovenaan, ja. Hij heeft zelf in een band gezeten, Pernice Brothers, en gewerkt met onder anderen Devendra Banhart en J Mascis van Dinosaur Jr., maar het zijn vooral zijn producties voor de groep Vetiver waardoor we met hem wilden werken. Luister naar hun Tight Knit, uit 2009, en je hoort niet alleen steengoed uitgewerkte songs, maar ook hoe Thom alle instrumenten in hun waarde laat, zonder het geheel teniet te doen. De sound is totaal niet pusherig, hij laat de band zichzelf zijn. Bovendien beschikt hij over een enorme muziekkennis, en we zaten op dezelfde lijn wat smaken betreft. DUPONT: Dat zal wel! Het resultaat was dan misschien nóg beter geweest, maar ons budget liet een trip met de hele groep naar de VS niet toe. In plaats van ginds de lokale sfeer op te snuiven hebben we San Francisco simpelweg naar België gebracht, in de vorm van de permanente mindset van onze producer. Al moest hij toch wel even wennen aan de afzondering in de Waalse outback. DUPONT: De groep telt zes leden, van wie de helft gitaristen. Komt daarbij dat die drie gitaristen ook de drie voornaamste songschrijvers zijn. De rekening is dus snel gemaakt. (lacht)STERKENS:(zonder verpinken) Kobe! DUPONT: Ontkennen heeft geen zin. STERKENS: Oké, misschien niet de grootste egotripper, maar je bent wel de beste gitarist van ons drieën, en meestal het meest en het langst met je instrument in de weer. Als onze soundchecks uitlopen, is het jouw schuld. (lacht)DUPONT: Mag ik als verzachtende omstandigheid inroepen dat ik jazzgitaar studeer? Daarom verlies ik me soms in al te technische toestanden. Terwijl het bij Geppetto & The Whales absoluut niet draait om de vetste solo of de ingewikkeldste akkoorden, maar wel om de lijnen die bijdragen aan de sfeer en passen in een vakje dat nog leeg is. Soms is less inderdaad more, maar ik vergeet af en toe om puur op het gevoel te spelen. Dan zijn de anderen er om me daar attent op te maken. 'Misschien moet je iets basic proberen?' zeggen ze dan. En dan hebben ze gelijk. Meestal. STERKENS: Toch liever een krappe club dan het hoofdpodium op een festivalweide of een evenementenhal, zoals dat tegenwoordig heet. We zijn met z'n zessen, maar toch kruipen we graag lekker dicht op elkaar, zodat we elkaar kunnen zien, horen en voelen. DUPONT: Niet letterlijk voelen, hé. STERKENS: Op een groot podium zou ik bang zijn dat de finesses in ons geluid verloren gaan en we voeling verliezen met het publiek. We hebben ooit Vetiver in Vorst het voorprogramma van Fleet Foxes zien spelen en dat was een complete ramp. DUPONT: Je moet over een zekere présence beschikken om zo een groot podium te vullen, en die hebben we niet. We zijn geen showmannen, we willen gewoon onze muziek zo veel en ver mogelijk verspreiden, bij voorkeur in zo goed mogelijke omstandigheden. Het geluid in grote zalen of open weides kun je gewoonweg niet zelf in de hand houden. STERKENS: Dan zullen we heel egoïstisch zijn en daar toch op ingaan. Sorry, beste toevallige luisteraars, concertgangers en fans, jullie komen niet op de eerste plaats. (lacht) We zullen aan jullie denken terwijl we nieuwe vrienden maken in de backstage! STERKENS: Nikas (Goossens, zang/gitaar, nvdr.) heeft die instrumental in elkaar gebokst, stukje bij beetje. Eigenlijk is de hele compositie een puzzel, die vervolgens nog eens door Thom onder handen is genomen. Maxburg was onze vaste afsluiter van een studiodag, het moment waarop we allemaal nog één keer lekker loos mochten gaan. Vaak wisten we niet eens wie wat precies ging doen. De titel is er achteraf door mij op geplakt, omdat de muziek me deed denken aan kasteel Maxburg in Meer, een gehucht bij Hoogstraten - tien huizen en één kasteel - waar mijn grootvader woont en ik vroeger veel in de bossen heb gespeeld. Het kasteel staat leeg, en we grappen veel dat we er ooit een commune gaan stichten met Geppetto & The Whales. DUPONT: We pleiten schuldig. STERKENS: Persoonlijk beleef ik mijn muziek zo het liefst: als ontsnappingsmiddel, om tot rust te komen, om in slaap te vallen... En met dat laatste bedoel ik niet dat we slaapverwekkende muziek maken - gróót verschil. DUPONT: Mijn vriendin vindt dat we muziek maken om bij in slaap te vallen. Onlangs heb ik hetzelfde tegen Float Fall gezegd, en dat was bedoeld als compliment. Je luistert toch nooit onbevangener naar muziek als op het moment waarop je alle andere prikkels uitschakelt en helemaal ontspannen bent? Ik zou trots zijn als we met Geppetto & The Whales bestempeld zouden worden als 'slaapverwekkend'. Dat wil zeggen dat we geen achtergrondmuziek maken, maar muziek waar je voor moet gaan zitten. Of liggen. STERKENS: Zeer zeker. Niks zaliger dan achteruitleunen, Pink Floyd opleggen en, euhm, doen wat erbij hoort. (lacht)STERKENS: Toen we bij Parlophone tekenden, mochten we bij wijze van welkomstgeschenk kiezen tussen de box met remasters van The Beatles en die van Pink Floyd. Die van The Beatles had ik al, dus heb ik Pink Floyd gekozen. Heel tof, alsof je opnieuw voor de eerste keer naar die platen luistert. STERKENS: Iedereen is evenwaardig bij Geppetto & The Whales, er is geen vast benoemde frontman of songschrijver. Elk steentje dat wordt bijgedragen, weegt even veel. DUPONT: Mijn songs zouden helemaal anders klinken zonder de inbreng van de andere groepsleden. Ik zeg songs, maar het zijn vooral ideeën, aanzetten tot iets waar iedereen zijn ding in kwijt kan, zonder dat ik zelf moet opleggen wat precies. Daarna pas wordt het een song. STERKENS: Zoiets, ja. En toch goals scoren, straf, hé. (lacht) Trouwens, ik zei het al, we staan graag dicht op elkaar. Dan ben je toch nergens beter af dan op het middenveld?HEADS OF WOE Verschijnt op 17/1 via Parlophone/Warner. DOOR JONAS BOEL - FOTO'S ATHOS BUREZKobe Dupont 'IK ZOU TROTS ZIJN ALS WE BESTEMPELD WORDEN ALS 'SLAAPVERWEKKEND'. DAT WIL ZEGGEN DAT WE GEEN ACHTERGRONDMUZIEK MAKEN, MAAR MUZIEK WAAR JE VOOR MOET GAAN ZITTEN. OF LIGGEN.'