Met Cargo - nog altijd in de zalen - draaide Gilles Coulier, die eerder al de tv-reeks Bevergem regisseerde, de ruige maar niet ongevoelige vissersfilm die Oostende al veel langer verdiende. Drie broers, twee zeebonken van de bonkigste soort en Wim Willaert, verzuipen nog liever dan hun ongeluk te verwoorden. Naar goede gewoonte mag de winnaar van de Jo Röpcke Award het portret dat huistekenaar Karl Meersman van hem maakte mee (zie hiernaast) naar huis nemen.
...

Met Cargo - nog altijd in de zalen - draaide Gilles Coulier, die eerder al de tv-reeks Bevergem regisseerde, de ruige maar niet ongevoelige vissersfilm die Oostende al veel langer verdiende. Drie broers, twee zeebonken van de bonkigste soort en Wim Willaert, verzuipen nog liever dan hun ongeluk te verwoorden. Naar goede gewoonte mag de winnaar van de Jo Röpcke Award het portret dat huistekenaar Karl Meersman van hem maakte mee (zie hiernaast) naar huis nemen. Spreken wij met een gelukkig man? Gilles Coulier: Zéér gelukkig, ik ken de Jo Röpcke Award dezelfde waarde toe als aan een Oscar of een Gouden Palm. (lacht) Serieus: ik beschouw mezelf nog altijd als een beginnend regisseur, dus ik ben zeer vereerd. Misschien is de eer zelfs te groot. Je volgt Fien Troch, Felix Van Groeningen, Gust Van den Berghe, Nicolas Provost, Nicolas Karakatsanis, Caroline Strubbe, Bas Devos, Robin Pront en Nico Leunen op. Naar wie kijk jij op? En je mag maar één naam noemen. Coulier: Al die mensen drukken hun eigen stempel op de film, maar als ik er maar één mag kiezen, dan Fien Troch. Home, haar laatste, is een van de beste Vlaamse films ooit. Jouw Cargo is positief onthaald, maar zitten de zalen vol? Coulier: We zijn tevreden met de cijfers. Het mag natuurlijk nog wat meer worden. Je kunt op drie manieren tevreden zijn over een film: je kunt blij zijn met de reacties van pers en publiek, je kunt blij zijn met het aantal selecties voor belangrijke festivals en je kunt blij zijn met de opkomst. Op elk van die vlakken boekt Cargo resultaat. de Volkskrant geeft vier sterren aan je 'bitter verhaal over vis, vaderliefde en broederbanden'. Hoe doet Cargo het in het buitenland? Coulier: Verrassend genoeg zijn de buitenlandse recensies nog beter, minder gematigd dan in Vlaanderen. De reacties in Nederland of op het filmfestival van San Sebastián deden me ronduit blozen. Ik zit graag in de zaal. Ik zie de mensen graag reageren op de grote en kleine dingen. Wat nu? Een nieuw Bevergem of een nieuw Cargo? Coulier: De komende weken schipper ik tussen internationale festivals en de montagecel. Ik ben De dag aan het afwerken, de Woestijnvis-reeks van Jonas Geirnaert en Julie Mahieu. Maar als het je geruststelt: ik wil keihard werken aan een film die nog beter is dan Cargo. Ik krijg soms de vraag of de druk om te presteren niet te groot is, maar ik vind dat net leuk. Ik geloof dat er nog groeimarge is: ik wil een film maken die wél door Cannes geselecteerd wordt, nog meer volk trekt en nog betere recensies krijgt. Hoe dicht zat Cargo tegen een selectie voor Cannes aan? Coulier: Tien minuten voor de persconferentie waarop het programma bekendgemaakt zou worden, kreeg ik een telefoontje van Christian Lejeune, de rechterhand van festivaldirecteur Thierry Frémaux: 'Gilles, panikeer niet, je bent er nu nog niet bij maar we moeten de selectie van Un Certain Regard nog aanvullen en je maakt kans.' Ik heb dus een week extra op hete kolen gezeten. Uiteindelijk kreeg een Franse film de voorkeur. Ik hoorde toen aan zijn stem dat Lejeune daar niet gelukkig mee was. Je kunt content zijn dat je er zo dichtbij bent geweest maar ik heb toch serieus gevloekt, hoor. Dat was een serieuze schop tegen mijn ego, maar dat kan ik soms goed gebruiken.