Het Vijfde Seizoen is de derde film van Peter Brosens en Jessica Woodworth, na de bejubelde documentaire Khadak (2006) en fictiedebuut Altiplano (2009), en wordt een ecologische fabel over een dorpje dat getroffen wordt door een vreemde natuurramp: de lente weigert te komen, de bijen verdwijnen en de bomen blijven kaal. Terwijl ze voor hun vorige films naar Mongolië en de Peruaanse Andes trokken, bleven ze ditmaal dicht bij huis. Letterlijk: de opnames vonde...

Het Vijfde Seizoen is de derde film van Peter Brosens en Jessica Woodworth, na de bejubelde documentaire Khadak (2006) en fictiedebuut Altiplano (2009), en wordt een ecologische fabel over een dorpje dat getroffen wordt door een vreemde natuurramp: de lente weigert te komen, de bijen verdwijnen en de bomen blijven kaal. Terwijl ze voor hun vorige films naar Mongolië en de Peruaanse Andes trokken, bleven ze ditmaal dicht bij huis. Letterlijk: de opnames vonden plaats in en rond het Waalse Weillen, op enkele kilometer van waar de twee filmmakers wonen en de b&b Casabo uitbaten. 'Dit is het sluitstuk van een trilogie over de moeilijke relatie tussen de mens en zijn omgeving', zegt Brosens. ' Khadak en Altiplano waren een confrontatie met twee culturen die exotisch lijken, maar ons wel een spiegel voorhouden, het derde deel wilden we in ons eigen dorp situeren. Het verhaal is weliswaar universeel, maar de culturele en geografische eigenheid van onze streek is erg groot en ons bovendien het beste bekend. In zekere zin hebben we hier acht jaar research verricht waardoor we de plaatselijke gebruiken, de ritmes, het licht en het landschap perfect kennen. En dat landschap is van een zinderende en tijdloze schoonheid - pure cinema.' Brosens en Woodworth zijn een beetje de Belgische versie van de Coenbroers: ze schrijven samen de scenario's voor hun films en staan ook allebei achter de camera. 'Er zijn taken die we verdelen - Jessica houdt zich vooral bezig met de casting, terwijl ik de budgetten en de productiedossiers beheer - maar op de set nemen we alle beslissingen samen', aldus Brosens. 'Dat gaat erg vlot: dikwijls volstaat een blik. Wij maken ook geen storyboards, omdat we willen openstaan voor wat er op het moment zelf gebeurt - een houding die wellicht uit onze documentaireperiode stamt. Het scenario is voor ons enkel een hulpmiddel, het is de film die telt. Cinema is veel meer dan woorden op papier.' Een van de elementen uit de streek die hun weg vonden naar de film, zijn de reuzen, die deel uitmaken van de plaatselijke folklore en in Het Vijfde Seizoen voor een magisch-realistisch tintje zorgen. 'De reuzen spelen hun eigen rol en kennen uiteindelijk een tragisch einde, misschien zoals de mensheid zelf', aldus Brosens. 'Wij voelen ons klein naast een reus, maar zelfs een reus is nietig in het aanschijn van de natuur. De natuur wint altijd - het probleem is dat wij vergeten zijn dat wij intrinsiek deel uitmaken van die natuur.' DOOR STEFAAN WERBROUCK