Na twintig jaar proberen is het de Fransen eindelijk gelukt om een film te maken over de Eiffeltoren, pronkstuk van de Wereldtentoonstelling van 1889 en symbool van Parijs. Je zou denken dat hét grote struikelblok een geloofwaardig uitbeelding is van de bouw van d...

Na twintig jaar proberen is het de Fransen eindelijk gelukt om een film te maken over de Eiffeltoren, pronkstuk van de Wereldtentoonstelling van 1889 en symbool van Parijs. Je zou denken dat hét grote struikelblok een geloofwaardig uitbeelding is van de bouw van de 300 meter hoge stalen toren. Maar dat is verrassend goed gelukt. Je snakt zelfs naar veel meer scènes die het fenomenale staaltje bouwkunde toelichten of de gevaren en de talloze technische uitdagingen die de bouwploeg heeft moeten overwinnen. De filmmakers, van producenten over scenaristen tot de regisseur, hebben helaas bedroevend weinig vertrouwen in dat spektakel. Ze verwachten meer publiek te lokken met een niet eens zo vrolijk liefdesverhaal. Dat suggereert dat de bevlogen ingenieur-ondernemer Gustave Eiffel zich liet inspireren door jeugdliefde Adrienne Bourgès. Romain Duris uit De battre mon coeur s'est arrêté en Emma Mackey uit Sex Education kijken zo verliefd naar elkaar als ze kunnen maar zitten vast aan hun al te dunne personages. De muziek van Alexandre Desplat zet de romantiek nog dikker in de verf maar is te braaf en afgeborsteld om te bekoren. Buiten wat Frans chauvinisme en een handvol makkelijk te googelen wist-je-datjes levert Eiffel niets op.