U2 waagt zich aan garagerock. Stevige gitaarakkoorden en Bono die zingt over rock-'n-roll.
...

U2 waagt zich aan garagerock. Stevige gitaarakkoorden en Bono die zingt over rock-'n-roll. Uit het vaatje oprechte hymnen waar U2 intussen een patent op heeft. Bono over de dood van zijn vader. Even imposant en emotioneel als 'One'. Nooit eerder kwam U2 zo dicht in de buurt van Led Zeppelin. Terug naar het weidse gevoel van 'The Unforgettable Fire', via een klassiek Edge-motief. Drie minuten vrolijk stampen en mogelijk een van de singles. Met de strofe 'I like the sound of my own voice'. Motown meets 'Waiting On A Friend' van de Rolling Stones. The Edge voert de gitaar uit 'I Still Haven't Found' een dimensie verder. Bono pakt de aidsproblematiek aan. Tegen een stille achtergrond stelt Bono zich vragen bij de dood. Strak en helder. Met onder meer 'Some things you shouldn't get too good at/Like smiling, crying and celebrity'. U2 ten voeten uit, met een zweverig refrein en met het Hebreeuwse woord voor 'God' in de titel. U2 gaat tekeer als het huisorkest in een Marokkaanse bazaar. Adam Clayton: ' Vertigo heette oorspronkelijk Native Son en er ging een heel ander gevoel van uit. Bono en Edge herschreven het toen we met Steve Lillywhite begonnen te werken. De bas en de drums lijken vaag op Echo & The Bunnymen - een leuke verwijzing naar waar we vandaan komen.' Bono: 'Aanvankelijk ging dit over de Ierse schrijver Christopher Nolan die bij ons op school zat (Nolan, geboren met een hersenverlamming, won in 1988 de Whitbread Prize voor zijn autobiografische roman Under The Eyes of The Clock, nvdr.). Indirect gaat het net zo goed over aids en de geneesmiddelen die nodig zijn om het virus een halt toe te roepen. Ik kon daarover niets expliciet schrijven zonder mij een idioot te voelen.' Bono: 'Ik zing: ' You're the reason I have the operas in me'. Mijn vader was een mooie tenor. Hij was een kerel uit de arbeidersklasse die van opera hield. Uren zat hij met breinaalden de radio af te stemmen op zoek naar de juiste frequentie.' The Edge: 'Deze vind ik verrukkelijk. Het idee ontstond net achter onze vorige plaat. Een schitterende keyboardpartituur van Brian (Eno, nvdr.) en een ritmesectie van Larry en Daniel (Lanois, nvdr.) waren het uitgangspunt. Uren heb ik ermee geworsteld voor ik eruit was wat we met dat ruw materiaal konden aanvangen. Uiteindelijk hebben we de code kunnen ontcijferen.' Bono: 'Een song over New York, en meer bepaald over de eerste keer dat ik daar was. Wij waren de eerste groep die na 9/11 in Madison Square Gardens speelde. Toen de lichten aangingen tijdens Where The Streets Have No Name stonden er voor me twintigduizend toeschouwers te huilen.' Adam Clayton: 'Als wij een puur rocknummer willen maken, rammelt er altijd wel iets aan, maar dit namen we in één of twee keer op.' Bono: 'Het geluid van New York in de zomer. Doel was een nummer te maken waarin The Clash en Marvin Gaye elkaar ontmoeten.' Bono: 'Toen ik dit schreef, probeerde ik Amerikaanse fundamentalistische christenen te overtuigen om geld te geven voor de strijd tegen aids in Afrika. Het was alsof ik bloed uit een steen wilde tappen. Ik vertelde hen over een ziekenhuis in Uganda waar er zoveel mensen lagen te sterven dat ze met drie in een bed moesten liggen. Een van de verpleegsters daar - zuster Anne, over wie ook in het lied wordt gesproken - maakte van een stuk riolering haar kantoor.' Bono: 'De titel is een quote van Noel Gallagher. Tijdens onze laatste passage in Birmingham vertelde ik hem dat mijn vader er niet meer in geloofde en dat hij niet wist waar hij heen zou gaan. Waarop Noel ( imiteert treffend het dialect uit Manchester): ''Well, he's one step closer to knowing, isn't he''.' The Edge: 'De laatste keer dat ik moest huilen was op dit nummer. Oorspronkelijk ging het over mijn dochter Holly, Bono's petekind. Later kreeg het een ruimere betekenis, over jong zijn en met jezelf in de knoop liggen. Bono zal het niet met me eens zijn, maar volgens mij gaat het ook een beetje over hemzelf, toen hij twintig was.' Bono: 'Ik denk dat niemand Jeruzalem voor zich alleen kan claimen, maar dat iedereen er toch zijn vlag wil neerplanten. De titel is een oude naam die eigenlijk niet mag uitgesproken worden. Ik probeer dat te omzeilen door erover te zingen. Hopelijk kwets ik er niemand mee.' Bono: 'Een aardigheidje dat we pas de laatste dag opnamen. Het klonk zo goed dat het in bepaalde landen als bonustrack op de cd zal staan.'