KURT BLONDEEL
...

KURT BLONDEELIn This Light And On This Evening Pop Kitchenware Jezus, wat een ellende. Vraag Tom Smith wat hij denkt bij het beeld van een stoeiend konijn in een vredig korenveld, en hij ziet terstond de pikdorser opdoemen die, tegen het licht van de ondergaande zon, de aarde rood doet kleuren omdat het beestje net met zijn poot tussen twee stenen is vastgeraakt. Maar goed, ellende is slechts een vorm van entertainment, een vaas in aardewerk op een dressoir, en met Editors is het meestal goed potten bakken. In This Light And On This Evening luidt een stijlbreuk in voor de post-postpunkgroep uit Birmingham (alsook Londen en New York, tegenwoordig), maar wees gerust: één blootstelling aan deze plaat en je weet dat de vier geen vrolijke Fransen zijn geworden. Eerste single Papillon is meer strafexpeditie dan popsong: synths zo koud als het lemmet van een stootmes, een rücksichts-los marcherend ritme en een dwingende melodie. Het is niet de enige postume droom van Wagner die we hier tegenkomen, maar natter worden ze niet. Zelfs in The Boxer, de meest bezadigde song van de negen, ontplooit Editors met de hulp van producer Flood (Depeche Mode, U2, Smashing Pumpkins) een heel arsenaal aan glaciale synths, ijskoude drummachines en - op de tweede linie - stratosferische koorzang. Van de gitaarlijnen die krakers als Blood, Munich of Smokers Outside The Hospital Doors maakten, valt geen spoor meer te bekennen. Moeten we die demarche nu als moedig bestempelen? Als een bewonderenswaardige bereidheid om de verworvenheden van het verleden af te gooien en naakt de grote onzekerheid in te duiken? Weten wij veel. Interesseert ons ook niet. Zijn de songs een beetje oké: dát is de kwestie. Wel: dat zijn ze, als je tenminste inziet dat een groep die zich zo graag in gezwollen drama wentelt ooit wel de synthetische toer móést opgaan. Het refrein van Bricks And Mortar komt pas na tweeënhalve minuut aanwaaien, maar doet je dan ook iets. Ook You Don't Know Love en vooral Like Treasure zijn gevleugelde, sterk onderbouwde, memorabele nummers. Eat Raw Meat = Blood Drool vertegenwoordigt met zijn gotische, pulserende ondertoon dan weer de enige echte verrassing; alweer dankzij een goede inval van bassist Russell Leetch, de stille kracht achter deze plaat. Aanvankelijk vonden we geen zak aan In This Light And On This Evening. We hoorden er slechts echo's in van Yazoo, Ultravox en Bronski Beat, het verval van de eighties all over again. Intussen beseffen we echter dat dit een veel consistenter werkstuk is dan voorganger An End Has A Start. Toch mag Editors stilaan wat van zijn bloedeloze ernst dumpen als het niet voor eeuwig met - daar gaan we weer - Joy Division op één lijn wil worden gezet. KURT BLONDEEL DOWNLOADBricks And Mortar Like Treasure Eat Raw Meat = Blood Drool