Eerste zin Je kent ze wel: boeken met titels in de categorie 365 dagen plezier, Een snelweg naar geluk, Binnen 30 dagen uit je burn-out, Tips voor een succesvol bedrijf/liefdesleven/gezin/huishouden (vul het levensgebied zelf maar in; werkelijk alle varianten zijn denkbaar).
...

Eerste zin Je kent ze wel: boeken met titels in de categorie 365 dagen plezier, Een snelweg naar geluk, Binnen 30 dagen uit je burn-out, Tips voor een succesvol bedrijf/liefdesleven/gezin/huishouden (vul het levensgebied zelf maar in; werkelijk alle varianten zijn denkbaar). Toen Nowelle Barnhoorn vijf jaar geleden het nieuws kreeg dat haar debuutroman Schemerdieren uitgegeven zou worden, haastte haar vriendje zich meteen naar de koelkast voor een fles champagne. Barnhoorn zelf ging op de bank liggen huilen, niet van geluk en ook niet van verdriet, maar omdat ze al twee jaar met een depressie en een burn-out worstelde en huilen daar nu eenmaal bij hoorde. In Dwars door het donker schrijft ze over de tijd voor, tijdens en na de depressie, wat een boek oplevert dat niet alleen een beeld geeft van wat het betekent om vijf jaar lang een ontsnappingsroute uit je naar binnen gekeerde geest te zoeken, maar ook een portret schetst van de schrijfster zelf. Haar depressie traceert ze immers terug naar haar opgroeien met haar moeder en gehandicapte tweelingzusje, een onderwerp waar ze het in haar roman De tweelingparadox op gefictionaliseerde wijze ook al over had. Ze diende haar ziel te ontkennen, schrijft ze, en alleen nog plaats te laten voor haar maatschappelijk gevormde ego, en dat ging zich uiteindelijk wreken. Zolang Barnhoorn focust op haar persoonlijke verhaal is Dwars door het donker een aanwinst voor de recente literatuur over depressie, al was het maar omdat hier een echte schrijfster aan het woord is. Jammer genoeg voelt ze af en toe ook de neiging om iets over onze samenleving te zeggen, wat niet veel dieper gaat dan een paar gemeenplaatsen over new age en yin en yang. Anders dan Eva Meijer en Aafke Romeijn, die recent ook een boek schreven over hun depressie, wil Barnhoorn haar lezers ook daadwerkelijk helpen. Ze beschrijft wat niet hielp, zoals de mindfulness waarvan ze na een minuut of tien zin kreeg om iets in elkaar te trappen of de ademhalingsoefeningen die haar deden hijgen als een oud ziek paard. Ze beschrijft ook wat haar er uiteindelijk door hielp: aanvaarding van het eigen ik en zijn grenzen. Schrijf jezelf een liefdesbrief, geeft ze haar lezers de raad, want dat is zo waardevol voor je zelfvertrouwen. Dwars door het donker is zo'n brief.